३२०. सुच्चजजातकं (४-२-१०)

७७. सुच्चजं वत नच्चजि, वाचाय अददं गिरिं;

किं हितस्स चजन्तस्स, वाचाय अदद पब्बतं.

७८. यञ्हि कयिरा तञ्हि वदे, यं न कयिरा न तं वदे;

अकरोन्तं भासमानं, परिजानन्ति पण्डिता.

७९. राजपुत्त नमो त्यत्थु, सच्चे धम्मे ठितो चसि;

यस्स ते ब्यसनं पत्तो, सच्चस्मिं रमते मनो.

८०. या दलिद्दी दलिद्दस्स, अड्ढा अड्ढस्स कित्तिम [कित्तिमा (सी. स्या. पी.)];

सा हिस्स परमा भरिया, सहिरञ्ञस्स इत्थियोति.

सुच्चजजातकं दसमं.

पुचिमन्दवग्गो दुतियो.

तस्सुद्दानं –

अथ चोर सकस्सप खन्तीवरो, दुज्जीवितता च वरा फरुसा;

अथ सस मतञ्च वसन्त सुखं, सुच्चजंवतनच्चजिना च दसाति.