२७७. रोमकजातकं (३-३-७)

७९. वस्सानि पञ्ञास समाधिकानि, वसिम्ह सेलस्स गुहाय रोमक;

असङ्कमाना अभिनिब्बुतत्ता [अभिनिब्बुतचित्ता (स्या. क.)], हत्थत्त [हत्थत्थ (स्या.)] मायन्ति ममण्डजा पुरे.

८०. ते दानि वक्कङ्ग किमत्थमुस्सुका, भजन्ति अञ्ञं गिरिकन्दरं दिजा;

न नून मञ्ञन्ति ममं यथा पुरे, चिरप्पवुत्था अथ वा न ते इमे.

८१. जानाम तं न मयं सम्पमूळ्हा [न मय’मस्म मूळ्हा (सी. पी.)], सोयेव त्वं ते मयमस्म नाञ्ञे;

चित्तञ्च ते अस्मिं जने पदुट्ठं, आजीविका [आजीवक (सी. स्या.), आजीविक (पी.)] तेन तमुत्तसामाति.

रोमकजातकं सत्तमं.