৫. জন্তুসুত্তং
১০৬. এৰং মে সুতং – একং সমযং সম্বহুলা ভিক্খূ, কোসলেসু ৰিহরন্তি হিমৰন্তপস্সে অরঞ্ঞকুটিকায উদ্ধতা উন্নল়া চপলা মুখরা ৰিকিণ্ণৰাচা মুট্ঠস্সতিনো অসম্পজানা অসমাহিতা ৰিব্ভন্তচিত্তা পাকতিন্দ্রিযা.
অথ খো জন্তু দেৰপুত্তো তদহুপোসথে পন্নরসে যেন তে ভিক্খূ তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা তে ভিক্খূ গাথাহি অজ্ঝভাসি –
‘‘সুখজীৰিনো পুরে আসুং, ভিক্খূ গোতমসাৰকা;
অনিচ্ছা পিণ্ডমেসনা [পিণ্ডমেসানা (?)], অনিচ্ছা সযনাসনং;
লোকে অনিচ্চতং ঞত্ৰা, দুক্খস্সন্তং অকংসু তে.
‘‘দুপ্পোসং কত্ৰা অত্তানং, গামে গামণিকা ৰিয;
ভুত্ৰা ভুত্ৰা নিপজ্জন্তি, পরাগারেসু মুচ্ছিতা.
‘‘সঙ্ঘস্স অঞ্জলিং কত্ৰা, ইধেকচ্চে ৰদামহং [ৰন্দামহং (ক.)];
অপৰিদ্ধা অনাথা তে, যথা পেতা তথেৰ তে [তথেৰ চ (সী.)].
‘‘যে খো পমত্তা ৰিহরন্তি, তে মে সন্ধায ভাসিতং;
যে অপ্পমত্তা ৰিহরন্তি, নমো তেসং করোমহ’’ন্তি.