৬. দুতিযআনন্দসুত্তং

২৬৪. অথ খো আযস্মা আনন্দো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নং খো আযস্মন্তং আনন্দং ভগৱা এতদৱোচ – ‘‘কতমা নু খো, আনন্দ, ৱেদনা, কতমো ৱেদনাসমুদযো, কতমো ৱেদনানিৰোধো, কতমা ৱেদনানিৰোধগামিনী পটিপদা? কো ৱেদনায অস্সাদো, কো আদীনৱো, কিং নিস্সৰণ’’ন্তি? ‘‘ভগৱংমূলকা নো, ভন্তে, ধম্মা ভগৱন্নেত্তিকা ভগৱম্পটিসৰণা. সাধু, ভন্তে, ভগৱন্তঞ্ঞেৱ পটিভাতু এতস্স ভাসিতস্স অত্থো. ভগৱতো সুত্ৱা ভিক্খূ ধাৰেস্সন্তী’’তি. ‘‘তেন হি, আনন্দ, সুণোহি, সাধুকং মনসি কৰোহি; ভাসিস্সামী’’তি. ‘‘এৱং, ভন্তে’’তি খো আযস্মা আনন্দো ভগৱতো পচ্চস্সোসি. ভগৱা এতদৱোচ – ‘‘তিস্সো ইমা, আনন্দ, ৱেদনা – সুখা ৱেদনা, দুক্খা ৱেদনা, অদুক্খমসুখা ৱেদনা – ইমা ৱুচ্চন্তি, আনন্দ, ৱেদনা…পে… ফস্সসমুদযা…পে… খীণাসৱস্স ভিক্খুনো ৰাগো পটিপ্পস্সদ্ধো হোতি, দোসো পটিপ্পস্সদ্ধো হোতি, মোহো পটিপ্পস্সদ্ধো হোতী’’তি. ছট্ঠং.