৩. দেৱহিতসুত্তং
১৯৯. সাৱত্থিনিদানং. তেন খো পন সমযেন ভগৱা ৱাতেহাবাধিকো হোতি; আযস্মা চ উপৱাণো ভগৱতো উপট্ঠাকো হোতি. অথ খো ভগৱা আযস্মন্তং উপৱাণং আমন্তেসি – ‘‘ইঙ্ঘ মে ত্ৱং, উপৱাণ, উণ্হোদকং জানাহী’’তি. ‘‘এৱং, ভন্তে’’তি খো আযস্মা উপৱাণো ভগৱতো পটিস্সুত্ৱা নিৱাসেত্ৱা পত্তচীৱৰমাদায যেন দেৱহিতস্স ব্ৰাহ্মণস্স নিৱেসনং তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা তুণ্হীভূতো একমন্তং অট্ঠাসি. অদ্দসা খো দেৱহিতো ব্ৰাহ্মণো আযস্মন্তং উপৱাণং তুণ্হীভূতং একমন্তং ঠিতং. দিস্ৱান আযস্মন্তং উপৱাণং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘তুণ্হীভূতো ভৱং তিট্ঠং, মুণ্ডো সঙ্ঘাটিপাৰুতো;
কিং পত্থযানো কিং এসং, কিং নু যাচিতুমাগতো’’তি.
‘‘অৰহং সুগতো লোকে, ৱাতেহাবাধিকো মুনি;
সচে উণ্হোদকং অত্থি, মুনিনো দেহি ব্ৰাহ্মণ.
‘‘পূজিতো পূজনেয্যানং, সক্কৰেয্যান সক্কতো;
অপচিতো অপচেয্যানং [অপচিনেয্যানং (সী. স্যা. কং.) টীকা ওলোকেতব্বা], তস্স ইচ্ছামি হাতৱে’’তি.
অথ খো দেৱহিতো ব্ৰাহ্মণো উণ্হোদকস্স কাজং পুৰিসেন গাহাপেত্ৱা ফাণিতস্স চ পুটং আযস্মতো উপৱাণস্স পাদাসি. অথ খো আযস্মা উপৱাণো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং উণ্হোদকেন ন্হাপেত্ৱা [নহাপেত্ৱা (সী. পী.)] উণ্হোদকেন ফাণিতং আলোলেত্ৱা ভগৱতো পাদাসি. অথ খো ভগৱতো আবাধো পটিপ্পস্সম্ভি.
অথ খো দেৱহিতো ব্ৰাহ্মণো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱতা সদ্ধিং সম্মোদি. সম্মোদনীযং কথং সাৰণীযং ৱীতিসাৰেত্ৱা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নো খো দেৱহিতো ব্ৰাহ্মণো ভগৱন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –
‘‘কত্থ দজ্জা দেয্যধম্মং, কত্থ দিন্নং মহপ্ফলং;
কথঞ্হি যজমানস্স, কথং ইজ্ঝতি দক্খিণা’’তি.
‘‘পুব্বেনিৱাসং যো ৱেদী, সগ্গাপাযঞ্চ পস্সতি;
অথো জাতিক্খযং পত্তো, অভিঞ্ঞাৱোসিতো মুনি.
‘‘এত্থ দজ্জা দেয্যধম্মং, এত্থ দিন্নং মহপ্ফলং;
এৱঞ্হি যজমানস্স, এৱং ইজ্ঝতি দক্খিণা’’তি.
এৱং ৱুত্তে, দেৱহিতো ব্ৰাহ্মণো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘অভিক্কন্তং ভো গোতম…পে… উপাসকং মং ভৱং গোতমো ধাৰেতু অজ্জতগ্গে পাণুপেতং সৰণং গত’’ন্তি.