৩. লোকসুত্তং

১৩৪. সাৱত্থিনিদানং. একমন্তং নিসিন্নো খো ৰাজা পসেনদি কোসলো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘কতি নু খো, ভন্তে, লোকস্স ধম্মা উপ্পজ্জমানা উপ্পজ্জন্তি অহিতায দুক্খায অফাসুৱিহাৰাযা’’তি? ‘‘তযো খো, মহাৰাজ, লোকস্স ধম্মা উপ্পজ্জমানা উপ্পজ্জন্তি অহিতায দুক্খায অফাসুৱিহাৰায. কতমে তযো? লোভো খো, মহাৰাজ, লোকস্স ধম্মো, উপ্পজ্জমানো উপ্পজ্জতি অহিতায দুক্খায অফাসুৱিহাৰায. দোসো খো, মহাৰাজ, লোকস্স ধম্মো, উপ্পজ্জমানো উপ্পজ্জতি অহিতায দুক্খায অফাসুৱিহাৰায. মোহো খো, মহাৰাজ, লোকস্স ধম্মো, উপ্পজ্জমানো উপ্পজ্জতি অহিতায দুক্খায অফাসুৱিহাৰায. ইমে খো, মহাৰাজ, তযো লোকস্স ধম্মা উপ্পজ্জমানা উপ্পজ্জন্তি অহিতায দুক্খায অফাসুৱিহাৰাযা’’তি. ইদমৱোচ…পে…

‘‘লোভো দোসো চ মোহো চ, পুৰিসং পাপচেতসং;

হিংসন্তি অত্তসম্ভূতা, তচসাৰংৱ সম্ফল’’ন্তি.