১০. সূৰিযসুত্তং

৯১. সাৱত্থিনিদানং. তেন খো পন সমযেন সূৰিযো দেৱপুত্তো ৰাহুনা অসুৰিন্দেন গহিতো হোতি. অথ খো সূৰিযো দেৱপুত্তো ভগৱন্তং অনুস্সৰমানো তাযং ৱেলাযং ইমং গাথং অভাসি –

‘‘নমো তে বুদ্ধ ৱীৰত্থু, ৱিপ্পমুত্তোসি সব্বধি;

সম্বাধপটিপন্নোস্মি, তস্স মে সৰণং ভৱা’’তি.

অথ খো ভগৱা সূৰিযং দেৱপুত্তং আৰব্ভ ৰাহুং অসুৰিন্দং গাথাহি অজ্ঝভাসি –

‘‘তথাগতং অৰহন্তং, সূৰিযো সৰণং গতো;

ৰাহু সূৰিযং [সুৰিযং (সী. স্যা. কং. পী.)] পমুঞ্চস্সু, বুদ্ধা লোকানুকম্পকা.

‘‘যো অন্ধকাৰে তমসি পভঙ্কৰো,

ৱেৰোচনো মণ্ডলী উগ্গতেজো;

মা ৰাহু গিলী চৰমন্তলিক্খে,

পজং মমং ৰাহু পমুঞ্চ সূৰিয’’ন্তি.

অথ খো ৰাহু অসুৰিন্দো সূৰিযং দেৱপুত্তং মুঞ্চিত্ৱা তৰমানৰূপো যেন ৱেপচিত্তি অসুৰিন্দো তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা সংৱিগ্গো লোমহট্ঠজাতো একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতং খো ৰাহুং অসুৰিন্দং ৱেপচিত্তি অসুৰিন্দো গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘কিং নু সন্তৰমানোৱ, ৰাহু সূৰিযং পমুঞ্চসি;

সংৱিগ্গৰূপো আগম্ম, কিং নু ভীতোৱ তিট্ঠসী’’তি.

‘‘সত্তধা মে ফলে মুদ্ধা, জীৱন্তো ন সুখং লভে;

বুদ্ধগাথাভিগীতোম্হি, নো চে মুঞ্চেয্য সূৰিয’’ন্তি.

পঠমো ৱগ্গো.

তস্সুদ্দানং –

দ্ৱে কস্সপা চ মাঘো চ, মাগধো দামলি কামদো;

পঞ্চালচণ্ডো তাযনো, চন্দিমসূৰিযেন তে দসাতি.