১০. দুতিযপজ্জুন্নধীতুসুত্তং

৪০. এৱং মে সুতং – একং সমযং ভগৱা ৱেসালিযং ৱিহৰতি মহাৱনে কূটাগাৰসালাযং. অথ খো চূড়কোকনদা [চুল্লকোকনদা (সী. স্যা. কং.)] পজ্জুন্নস্স ধীতা অভিক্কন্তায ৰত্তিযা অভিক্কন্তৱণ্ণা কেৱলকপ্পং মহাৱনং ওভাসেত্ৱা যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱন্তং অভিৱাদেত্ৱা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতা খো সা দেৱতা চূড়কোকনদা পজ্জুন্নস্স ধীতা ভগৱতো সন্তিকে ইমা গাথাযো অভাসি –

‘‘ইধাগমা ৱিজ্জুপভাসৱণ্ণা, কোকনদা পজ্জুন্নস্স ধীতা;

বুদ্ধঞ্চ ধম্মঞ্চ নমস্সমানা, গাথাচিমা অত্থৱতী অভাসি.

‘‘বহুনাপি খো তং ৱিভজেয্যং, পৰিযাযেন তাদিসো ধম্মো;

সংখিত্তমত্থং [সংখিত্তমত্তং (ক.)] লপযিস্সামি, যাৱতা মে মনসা পৰিযত্তং.

‘‘পাপং ন কযিৰা ৱচসা মনসা,

কাযেন ৱা কিঞ্চন সব্বলোকে;

কামে পহায সতিমা সম্পজানো,

দুক্খং ন সেৱেথ অনত্থসংহিত’’ন্তি.

সতুল্লপকাযিকৱগ্গো চতুত্থো.

তস্সুদ্দানং –

সব্ভিমচ্ছৰিনা সাধু, ন সন্তুজ্ঝানসঞ্ঞিনো;

সদ্ধা সমযো সকলিকং, উভো পজ্জুন্নধীতৰোতি.