৮. সঞ্জযত্থেৰগাথাৱণ্ণনা

যতো অহন্তি আযস্মতো সঞ্জযত্থেৰস্স গাথা. কা উপ্পত্তি? সোপি পুৰিমবুদ্ধেসু কতাধিকাৰো তত্থ তত্থ ৱিৱট্টূপনিস্সযং পুঞ্ঞং উপচিনন্তো ৱিপস্সিস্স ভগৱতো কালে মহতি পূগে সংকিত্তিৱসেন ৱত্থুং সঙ্ঘৰিত্ৱা ৰতনত্তযং উদ্দিস্স পুঞ্ঞং কৰোন্তো সযং দলিদ্দো হুত্ৱা নেসং গণাদীনং পুঞ্ঞকিৰিযায ব্যাৱটো অহোসি. কালেন কালং ভগৱন্তং উপসঙ্কমিত্ৱা ৱন্দিত্ৱা পসন্নমানসো ভিক্খূনঞ্চ তং তং ৱেয্যাৱচ্চং অকাসি. সো তেন পুঞ্ঞকম্মেন দেৱলোকে নিব্বত্তো অপৰাপৰং পুঞ্ঞানি কত্ৱা সুগতীসুযেৱ সংসৰন্তো ইমস্মিং বুদ্ধুপ্পাদে ৰাজগহে ৱিভৱসম্পন্নস্স ব্ৰাহ্মণস্স পুত্তো হুত্ৱা নিব্বত্তি সঞ্জযো নাম নামেন, সো ৱযপ্পত্তো ব্ৰহ্মাযুপোক্খৰসাতিআদিকে অভিঞ্ঞাতে ব্ৰাহ্মণে সাসনে অভিপ্পসন্নে দিস্ৱা সঞ্জাতপ্পসাদো সত্থাৰং উপসঙ্কমি. তস্স সত্থা ধম্মং দেসেসি. সো ধম্মং সুত্ৱা সোতাপন্নো অহোসি. অপৰভাগে পব্বজি. পব্বজন্তো চ খুৰগ্গেযেৱ ছড়ভিঞ্ঞো অহোসী. তেন ৱুত্তং অপদানে (অপ. থেৰ ১.১০.৫১-৫৫) –

‘‘ৱিপস্সিস্স ভগৱতো, মহাপূগগণো অহু;

ৱেয্যাৱচ্চকৰো আসিং, সব্বকিচ্চেসু ৱাৱটো.

‘‘দেয্যধম্মো চ মে নত্থি, সুগতস্স মহেসিনো;

অৱন্দিং সত্থুনো পাদে, ৱিপ্পসন্নেন চেতসা.

‘‘একনৱুতিতো কপ্পে, ৱেয্যাৱচ্চং অকাসহং;

দুগ্গতিং নাভিজানামি, ৱেয্যাৱচ্চস্সিদং ফলং.

‘‘ইতো চ অট্ঠমে কপ্পে, ৰাজা আসিং সুচিন্তিতো;

সত্তৰতনসম্পন্নো, চক্কৱত্তী মহব্বলো.

‘‘কিলেসা ঝাপিতা ময্হং…পে… কতং বুদ্ধস্স সাসন’’ন্তি.

ছড়ভিঞ্ঞো পন হুত্ৱা অঞ্ঞং ব্যাকৰোন্তো ‘‘যতো অহং পব্বজিতো’’তি গাথং অভাসি.

৪৮. তত্থ যতো অহং পব্বজিতোতি যতো পভুতি যতো পট্ঠায অহং পব্বজিতো. পব্বজিতকালতো পট্ঠায নাভিজানামি সঙ্কপ্পং, অনৰিযং দোসসংহিতন্তি ৰাগাদিদোসসংহিতং ততো এৱ অনৰিযং নিহীনং, অৰিযেহি ৱা অনৰণীযতায অনৰিযেহি অৰণীযতায চ অনৰিযং পাপকং আৰম্মণে অভূতগুণাদিসঙ্কপ্পনতো ‘‘সঙ্কপ্পো’’তি লদ্ধনামং কামৱিতক্কাদিমিচ্ছাৱিতক্কং উপ্পাদিতং নাভিজানামীতি, ‘‘খুৰগ্গেযেৱ মযা অৰহত্তং পত্ত’’ন্তি অঞ্ঞং ব্যাকাসি.

সঞ্জযত্থেৰগাথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.