২৯. ৰেৱতত্থেৰৱত্থু

যোধ পুঞ্ঞঞ্চাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা পুব্বাৰামে ৱিহৰন্তো ৰেৱতত্থেৰং আৰব্ভ কথেসি. ৱত্থু ‘‘গামে ৱা যদি ৱাৰঞ্ঞে’’তি (ধ. প. ৯৮) গাথাৱণ্ণনায ৱিত্থাৰিতমেৱ. ৱুত্তঞ্হি তত্থ (ধ. প. অট্ঠ. ১.৯৮) –

পুন একদিৱসং ভিক্খূ কথং সমুট্ঠাপেসুং ‘‘অহো সামণেৰস্স লাভো, অহো পুঞ্ঞং, যেন এককেন পঞ্চন্নং ভিক্খুসতানং পঞ্চকূটাগাৰসতানি কতানী’’তি. সত্থা আগন্ত্ৱা ‘‘কায নুত্থ, ভিক্খৱে, এতৰহি কথায সন্নিসিন্না’’তি পুচ্ছিত্ৱা ‘‘ইমায নামা’’তি ৱুত্তে, ‘‘ভিক্খৱে, ময্হং পুত্তস্স নেৱ পুঞ্ঞং অত্থি, ন পাপং, উভযমস্স পহীন’’ন্তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –

৪১২. ‘‘যোধ পুঞ্ঞঞ্চ পাপঞ্চ, উভো সঙ্গমুপচ্চগা;

অসোকং ৱিৰজং সুদ্ধং, তমহং ব্ৰূমি ব্ৰাহ্মণ’’ন্তি.

তত্থ উভোতি দ্ৱেপি পুঞ্ঞানি চ পাপানি চ ছড্ডেত্ৱাতি অত্থো. সঙ্গন্তি ৰাগাদিভেদং সঙ্গং. উপচ্চগাতি অতিক্কন্তো. ৱট্টমূলকসোকাভাৱেন অসোকং অব্ভন্তৰে ৰাগৰজাদীনং অভাৱেন ৱিৰজং নিৰুপক্কিলেসতায সুদ্ধং তমহং ব্ৰাহ্মণং ৱদামীতি অত্থো.

দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

ৰেৱতত্থেৰৱত্থু একূনতিংসতিমং.