১২. কিসাগোতমীৱত্থু
পংসুকূলধৰন্তি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা গিজ্ঝকূটে পব্বতে ৱিহৰন্তো কিসাগোতমিং আৰব্ভ কথেসি.
তদা কিৰ সক্কো পঠমযামাৱসানে দেৱপৰিসায সদ্ধিং সত্থাৰং উপসঙ্কমিত্ৱা ৱন্দিত্ৱা একমন্তে সাৰণীযধম্মকথং সুণন্তো নিসীদি. তস্মিং খণে কিসাগোতমী ‘‘সত্থাৰং পস্সিস্সামী’’তি আকাসেনাগন্ত্ৱা সক্কং দিস্ৱা নিৱত্তি. সো তং ৱন্দিত্ৱা নিৱত্তন্তিং দিস্ৱা সত্থাৰং পুচ্ছি – ‘‘কা নামেসা, ভন্তে, আগচ্ছমানাৱ তুম্হে দিস্ৱা নিৱত্ততী’’তি? সত্থা ‘‘কিসাগোতমী নামেসা, মহাৰাজ, মম ধীতা পংসুকূলিকত্থেৰীনং অগ্গা’’তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –
৩৯৫. ‘‘পংসুকূলধৰং জন্তুং, কিসং ধমনিসন্থতং;
একং ৱনস্মিং ঝাযন্তং, তমহং ব্ৰূমি ব্ৰাহ্মণ’’ন্তি.
তত্থ কিসন্তি পংসুকূলিকা হি অত্তনো অনুৰূপং পটিপদং পূৰেন্তা অপ্পমংসলোহিতা চেৱ হোন্তি ধমনিসন্থতগত্তা চ, তস্মা এৱমাহ. একং ৱনস্মিন্তি ৱিৱিত্তট্ঠানে এককং ৱনস্মিং ঝাযন্তং তমহং ব্ৰাহ্মণং ৱদামীতি অত্থো.
দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.
কিসাগোতমীৱত্থু দ্ৱাদসমং.