৬. পাৱেয্যকহত্থিৱত্থু

অপ্পমাদৰতাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো কোসলৰঞ্ঞো পাৱেয্যকং নাম হত্থিং আৰব্ভ কথেসি.

সো কিৰ হত্থী তৰুণকালে মহাবলো হুত্ৱা অপৰেন সমযেন জৰাৱাতৱেগব্ভাহতো হুত্ৱা একং মহন্তং সৰং ওৰুয্হ কললে লগ্গিত্ৱা উত্তৰিতুং নাসক্খি. মহাজনো তং দিস্ৱা ‘‘এৱৰূপোপি নাম হত্থী ইমং দুব্বলভাৱং পত্তো’’তি কথং সমুট্ঠাপেসি. ৰাজা তং পৱত্তিং সুত্ৱা হত্থাচৰিযং আণাপেসি – ‘‘গচ্ছ, আচৰিয, তং হত্থিং কললতো উদ্ধৰাহী’’তি. সো গন্ত্ৱা তস্মিং ঠানে সঙ্গামসীসং দস্সেত্ৱা সঙ্গামভেৰিং আকোটাপেসি. মানজাতিকো হত্থী ৱেগেনুট্ঠায থলে পতিট্ঠহি. ভিক্খূ তং কাৰণং দিস্ৱা সত্থু আৰোচেসুং. সত্থা ‘‘তেন, ভিক্খৱে, হত্থিনা পকতিপঙ্কদুগ্গতো অত্তা উদ্ধটো, তুম্হে পন কিলেসদুগ্গে পক্খন্দা. তস্মা যোনিসো পদহিত্ৱা তুম্হেপি ততো অত্তানং উদ্ধৰথা’’তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –

৩২৭. ‘‘অপ্পমাদৰতা হোথ, সচিত্তমনুৰক্খথ;

দুগ্গা উদ্ধৰথত্তানং, পঙ্কে সন্নোৱ কুঞ্জৰো’’তি.

তত্থ অপ্পমাদৰতাতি সতিযা অৱিপ্পৱাসে অভিৰতা হোথ. সচিত্তন্তি ৰূপাদীসু আৰম্মণেসু অত্তনো চিত্তং যথা ৱীতিক্কমং ন কৰোতি, এৱং ৰক্খথ. দুগ্গাতি যথা সো পঙ্কে সন্নো কুঞ্জৰো হত্থেহি চ পাদেহি চ ৱাযামং কত্ৱা পঙ্কদুগ্গতো অত্তানং উদ্ধৰিত্ৱা থলে পতিট্ঠিতো, এৱং তুম্হেপি কিলেসদুগ্গতো অত্তানং উদ্ধৰথ, নিব্বানথলে পতিট্ঠাপেথাতি অত্থো.

দেসনাৱসানে তে ভিক্খূ অৰহত্তে পতিট্ঠহিংসূতি.

পাৱেয্যকহত্থিৱত্থু ছট্ঠং.