২. দুচ্চৰিতফলপীড়িতৱত্থু

কাসাৱকণ্ঠাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা ৱেড়ুৱনে ৱিহৰন্তো দুচ্চৰিতফলানুভাৱেন পীড়িতে সত্তে আৰব্ভ কথেসি.

আযস্মা হি মোগ্গল্লানো লক্খণত্থেৰেন সদ্ধিং গিজ্ঝকূটা ওৰোহন্তো অট্ঠিসঙ্খলিকপেতাদীনং অত্তভাৱে দিস্ৱা সিতং কৰোন্তো লক্খণত্থেৰেন সিতকাৰণং পুট্ঠো ‘‘অকালো, আৱুসো, ইমস্স পঞ্হস্স, তথাগতস্স সন্তিকে মং পুচ্ছেয্যাসী’’তি ৱত্ৱা তথাগতস্স সন্তিকে থেৰেন পুট্ঠো অট্ঠিসঙ্খলিকপেতাদীনং দিট্ঠভাৱং আচিক্খিত্ৱা ‘‘ইধাহং, আৱুসো, গিজ্ঝকূটা পব্বতা ওৰোহন্তো অদ্দসং ভিক্খুং ৱেহাসং গচ্ছন্তং, তস্স সঙ্ঘাটিপি আদিত্তা সম্পজ্জলিতা সজোতিভূতা…পে… কাযোপি আদিত্তো’’তিআদিনা (পাৰা. ২৩০; সং. নি. ২.২১৮) নযেন সদ্ধিং পত্তচীৱৰকাযবন্ধনাদীহি ডয্হমানে পঞ্চ সহধম্মিকে আৰোচেসি. সত্থা তেসং কস্সপদসবলস্স সাসনে পব্বজিত্ৱা পব্বজ্জায অনুৰূপং কাতুং অসক্কোন্তানং পাপভাৱং আচিক্খিত্ৱা তস্মিং খণে তত্থ নিসিন্নানং বহূনং পাপভিক্খূনং দুচ্চৰিতকম্মস্স ৱিপাকং দস্সেন্তো ইমং গাথমাহ –

৩০৭. ‘‘কাসাৱকণ্ঠা বহৱো, পাপধম্মা অসঞ্ঞতা;

পাপা পাপেহি কম্মেহি, নিৰযং তে উপপজ্জৰে’’তি.

তত্থ কাসাৱকণ্ঠাতি কাসাৱেন পলিৱেঠিতকণ্ঠা. পাপধম্মাতি লামকধম্মা. অসঞ্ঞতাতি কাযাদিসংযমৰহিতা, তথাৰূপা পাপপুগ্গলা অত্তনা কতেহি অকুসলকম্মেহি নিৰযং উপপজ্জন্তি, তে তত্থ পচ্চিত্ৱা ততো চুতা ৱিপাকাৱসেসেন পেতেসুপি এৱং পচ্চন্তীতি অত্থো.

দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

দুচ্চৰিতফলপীড়িতৱত্থু দুতিযং.