১২. পটাচাৰাৱত্থু

ন সন্তি পুত্তাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো পটাচাৰং আৰব্ভ কথেসি. ৱত্থু সহস্সৱগ্গে –

‘‘যো চ ৱস্সসতং জীৱে, অপস্সং উদযব্বযং;

একাহং জীৱিতং সেয্যো, পস্সতো উদযব্বয’’ন্তি. (ধ. প. ১১৩) –

গাথাৱণ্ণনায ৱিত্থাৰেত্ৱা কথিতং. তদা পন সত্থা পটাচাৰং তনুভূতসোকং ঞত্ৱা ‘‘পটাচাৰে পুত্তাদযো নাম পৰলোকং গচ্ছন্তস্স তাণং ৱা লেণং ৱা সৰণং ৱা ভৱিতুং ন সক্কোন্তি, তস্মা ৱিজ্জমানাপি তে ন সন্তিযেৱ. পণ্ডিতেন পন সীলং ৱিসোধেত্ৱা অত্তনো নিব্বানগামিমগ্গমেৱ সোধেতুং ৱট্টতী’’তি ৱত্ৱা ধম্মং দেসেন্তো ইমা গাথা অভাসি –

২৮৮. ‘‘ন সন্তি পুত্তা তাণায, ন পিতা নাপি বন্ধৱা;

অন্তকেনাধিপন্নস্স, নত্থি ঞাতীসু তাণতা.

২৮৯. ‘‘এতমত্থৱসং ঞত্ৱা, পণ্ডিতো সীলসংৱুতো;

নিব্বানগমনং মগ্গং, খিপ্পমেৱ ৱিসোধযে’’তি.

তত্থ তাণাযাতি তাণভাৱায পতিট্ঠানত্থায. বন্ধৱাতি পুত্তে চ মাতাপিতৰো চ ঠপেত্ৱা অৱসেসা ঞাতিসুহজ্জা. অন্তকেনাধিপন্নস্সাতি মৰণেন অভিভূতস্স. পৱত্তিযঞ্হি পুত্তাদযো অন্নপানাদিদানেন চেৱ উপ্পন্নকিচ্চনিত্থৰণেন চ তাণা হুত্ৱাপি মৰণকালে কেনচি উপাযেন মৰণং পটিবাহিতুং অসমত্থতায তাণত্থায লেণত্থায ন সন্তি নাম. তেনেৱ ৱুত্তং – ‘‘নত্থি ঞাতীসু তাণতা’’তি. এতমত্থৱসন্তি এৱং তেসং অঞ্ঞমঞ্ঞস্স তাণং ভৱিতুং অসমত্থভাৱসঙ্খাতং কাৰণং জানিত্ৱা পণ্ডিতো চতুপাৰিসুদ্ধিসীলেন সংৱুতো ৰক্খিতগোপিতো হুত্ৱা নিব্বানগমনং অট্ঠঙ্গিকং মগ্গং সীঘং সীঘং ৱিসোধেয্যাতি অত্থো.

দেসনাৱসানে পটাচাৰা সোতাপত্তিফলে পতিট্ঠহি, অঞ্ঞে চ বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

পটাচাৰাৱত্থু দ্ৱাদসমং.

মগ্গৱগ্গৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.

ৱীসতিমো ৱগ্গো.