৩. ৱিসাখাৱত্থু
পেমতো জাযতীতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো ৱিসাখং উপাসিকং আৰব্ভ কথেসি.
সা কিৰ পুত্তস্স ধীতৰং সুদত্তং নাম কুমাৰিকং অত্তনো ঠানে ঠপেত্ৱা গেহে ভিক্খুসঙ্ঘস্স ৱেয্যাৱচ্চং কাৰেসি. সা অপৰেন সমযেন কালমকাসি. সা তস্সা সৰীৰনিক্খেপং কাৰেত্ৱা সোকং সন্ধাৰেতুং অসক্কোন্তী দুক্খিনী দুম্মনা সত্থু সন্তিকং গন্ত্ৱা ৱন্দিত্ৱা একমন্তং নিসীদি. অথ নং সত্থা ‘‘কিং নু খো ত্ৱং, ৱিসাখে, দুক্খিনী দুম্মনা অস্সুমুখা ৰোদমানা নিসিন্না’’তি আহ. সা তমত্থং আৰোচেত্ৱা ‘‘পিযা মে, ভন্তে, সা কুমাৰিকা ৱত্তসম্পন্না, ইদানি তথাৰূপং ন পস্সামী’’তি আহ. ‘‘কিত্তকা পন, ৱিসাখে, সাৱত্থিযং মনুস্সা’’তি? ‘‘ভন্তে, তুম্হেহিযেৱ মে কথিতং সত্ত জনকোটিযো’’তি. ‘‘সচে পনাযং এত্তকো জনো তৱ নত্তায সদিসো ভৱেয্য, ইচ্ছেয্যাসি ন’’ন্তি? ‘‘আম, ভন্তে’’তি. ‘‘কতি পন জনা সাৱত্থিযং দেৱসিকং কালং কৰোন্তী’’তি? ‘‘বহূ, ভন্তে’’তি. ‘‘ননু এৱং, ভন্তে, তৱ অসোচনকালো ন ভৱেয্য, ৰত্তিন্দিৱং ৰোদন্তীযেৱ ৱিচৰেয্যাসী’’তি. ‘‘হোতু, ভন্তে, ঞাতং মযা’’তি. অথ নং সত্থা ‘‘তেন হি মা সোচি, সোকো ৱা ভযং ৱা পেমতোৱ জাযতী’’তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –
২১৩. ‘‘পেমতো জাযতী সোকো, পেমতো জাযতী ভযং;
পেমতো ৱিপ্পমুত্তস্স, নত্থি সোকো কুতো ভয’’ন্তি.
তত্থ পেমতোতি পুত্তধীতাদীসু কতং পেমমেৱ নিস্সায সোকো জাযতীতি অত্থো.
দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.
ৱিসাখাৱত্থু ততিযং.