৯. কস্সপদসবলস্স সুৱণ্ণচেতিযৱত্থু

পূজাৰহেতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা চাৰিকং চৰমানো কস্সপদসবলস্স সুৱণ্ণচেতিযং আৰব্ভ কথেসি.

তথাগতো সাৱত্থিতো নিক্খমিত্ৱা অনুপুব্বেন বাৰাণসিং গচ্ছন্তো অন্তৰামগ্গে তোদেয্যগামস্স সমীপে মহাভিক্খুসঙ্ঘপৰিৱাৰো অঞ্ঞতৰং দেৱট্ঠানং সম্পাপুণি. তত্ৰ নিসিন্নো সুগতো ধম্মভণ্ডাগাৰিকং পেসেত্ৱা অৱিদূৰে কসিকম্মং কৰোন্তং ব্ৰাহ্মণং পক্কোসাপেসি. সো ব্ৰাহ্মণো আগন্ত্ৱা তথাগতং অনভিৱন্দিত্ৱা তমেৱ দেৱট্ঠানং ৱন্দিত্ৱা অট্ঠাসি. সুগতোপি ‘‘ইমং পদেসং কিন্তি মঞ্ঞসি ব্ৰাহ্মণা’’তি আহ. অম্হাকং পৱেণিযা আগতচেতিযট্ঠানন্তি ৱন্দামি, ভো গোতমাতি. ‘‘ইমং ঠানং ৱন্দন্তেন তযা সাধু কতং ব্ৰাহ্মণা’’তি সুগতো তং সম্পহংসেসি. তং সুত্ৱা ভিক্খূ ‘‘কেন নু খো কাৰণেন ভগৱা এৱং সম্পহংসেসী’’তি সংসযং সঞ্জনেসুং. ততো তথাগতো তেসং সংসযমপনেতুং মজ্ঝিমনিকাযে ঘটিকাৰসুত্তন্তং (ম. নি. ২.২৮২ আদযো) ৱত্ৱা ইদ্ধানুভাৱেন কস্সপদসবলস্স যোজনুব্বেধং কনকচেতিযং অপৰঞ্চ কনকচেতিযং আকাসে নিম্মিনিত্ৱা মহাজনং দস্সেত্ৱা, ‘‘ব্ৰাহ্মণ, এৱংৱিধানং পূজাৰহানং পূজা যুত্ততৰাৱা’’তি ৱত্ৱা মহাপৰিনিব্বানসুত্তে (দী. নি. ২.২০৬) দস্সিতনযেনেৱ বুদ্ধাদিকে চত্তাৰো থূপাৰহে পকাসেত্ৱা সৰীৰচেতিযং উদ্দিস্সচেতিযং পৰিভোগচেতিযন্তি তীণি চেতিযানি ৱিসেসতো পৰিদীপেত্ৱা ইমা গাথা অভাসি –

১৯৫. ‘‘পূজাৰহে পূজযতো, বুদ্ধে যদি চ সাৱকে;

পপঞ্চসমতিক্কন্তে, তিণ্ণসোকপৰিদ্দৱে.

১৯৬. ‘‘তে তাদিসে পূজযতো, নিব্বুতে অকুতোভযে;

ন সক্কা পুঞ্ঞং সঙ্খাতুং, ইমেত্তমপি কেনচী’’তি. (অপ. থেৰ ১.১০.১-২);

তত্থ পূজিতুং অৰহা পূজাৰহা, পূজিতুং যুত্তাতি অত্থো. পূজাৰহে পূজযতোতি অভিৱাদনাদীহি চ চতূহি চ পচ্চযেহি পূজেন্তস্স. পূজাৰহে দস্সেতি বুদ্ধেতিআদিনা. বুদ্ধেতি সম্মাসম্বুদ্ধে. যদীতি যদি ৱা, অথ ৱাতি অত্থো. তত্থ পচ্চেকবুদ্ধেতি কথিতং হোতি, সাৱকে চ. পপঞ্চসমতিক্কন্তেতি সমতিক্কন্ততণ্হাদিট্ঠিমানপপঞ্চে. তিণ্ণসোকপৰিদ্দৱেতি অতিক্কন্তসোকপৰিদ্দৱে, ইমে দ্ৱে অতিক্কন্তেতি অত্থো. এতেহি পূজাৰহত্তং দস্সিতং.

তেতি বুদ্ধাদযো. তাদিসেতি ৱুত্তগহণৱসেন. নিব্বুতেতি ৰাগাদিনিব্বুতিযা. নত্থি কুতোচি ভৱতো ৱা আৰম্মণতো ৱা এতেসং ভযন্তি অকুতোভযা, তে অকুতোভযে. ন সক্কা পুঞ্ঞং সঙ্খাতুন্তি পুঞ্ঞং গণেতুং ন সক্কা. কথন্তি চে? ইমেত্তমপি কেনচীতি ইমং এত্তকং, ইমং এত্তকন্তি কেনচীতি অপিসদ্দো ইধ সম্বন্ধিতব্বো, কেনচি পুগ্গলেন মানেন ৱা. তত্থ পুগ্গলেনাতি তেন ব্ৰহ্মাদিনা. মানেনাতি তিৱিধেন মানেন তীৰণেন ধাৰণেন পূৰণেন ৱা. তীৰণং নাম ইদং এত্তকন্তি নযতো তীৰণং. ধাৰণন্তি তুলায ধাৰণং. পূৰণং নাম অড্ঢপসতপত্থনাড়িকাদিৱসেন পূৰণং. কেনচি পুগ্গলেন ইমেহি তীহি মানেহি বুদ্ধাদিকে পূজযতো পুঞ্ঞং ৱিপাকৱসেন গণেতুং ন সক্কা পৰিযন্তৰহিততোতি দ্ৱীসু ঠানেসু পূজযতো কিং দানং পঠমং ধৰমানে বুদ্ধাদী পূজযতো ন সক্কা পুঞ্ঞং সঙ্খাতুং, পুন তে তাদিসে কিলেসপৰিনিব্বাননিমিত্তেন খন্ধপৰিনিব্বানেন নিব্বুতেপি পূজযতো ন সক্কা সঙ্খাতুন্তি ভেদা যুজ্জন্তি. তেন হি ৱিমানৱত্থুম্হি –

‘‘তিট্ঠন্তে নিব্বুতে চাপি, সমে চিত্তে সমং ফলং;

চেতোপণিধিহেতু হি, সত্তা গচ্ছন্তি সুগ্গতি’’ন্তি. (ৱি. ৱ. ৮০৬);

দেসনাৱসানে সো ব্ৰাহ্মণো সোতাপন্নো অহোসীতি. যোজনিকং কনকচেতিযং সত্তাহমাকাসেৱ অট্ঠাসি, মহন্তেন সমাগমো চাহোসি, সত্তাহং চেতিযং নানপ্পকাৰেন পূজেসুং. ততো ভিন্নলদ্ধিকানং লদ্ধিভেদো জাতো, বুদ্ধানুভাৱেন তং চেতিযং সকট্ঠানমেৱ গতং, তত্থেৱ তংখণে মহন্তং পাসাণচেতিযং অহোসি. তস্মিং সমাগমে চতুৰাসীতিযা পাণসহস্সানং ধম্মাভিসমযো অহোসীতি.

কস্সপদসবলস্স সুৱণ্ণচেতিযৱত্থু নৱমং.

বুদ্ধৱগ্গৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.

চুদ্দসমো ৱগ্গো.

পঠমভাণৱাৰং নিট্ঠিতং.