৭. আনন্দত্থেৰপঞ্হৱত্থু

দুল্লভোতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৱনে ৱিহৰন্তো আনন্দত্থেৰস্স পঞ্হং আৰব্ভ কথেসি.

থেৰো হি একদিৱসং দিৱাট্ঠানে নিসিন্নো চিন্তেসি – ‘‘হত্থাজানীযো ছদ্দন্তকুলে ৱা উপোসথকুলে ৱা উপ্পজ্জতি, অস্সাজানীযো সিন্ধৱকুলে ৱা ৱলাহকস্সৰাজকুলে ৱা, উসভো গোআজনীযো দক্খিণপথেতিআদীনি ৱদন্তেন সত্থাৰা হত্থিআজানীযাদীনং উপ্পত্তিট্ঠানাদীনি কথিতানি, পুৰিসাজানীযো পন কহং নু খো উপ্পজ্জতী’’তি. সো সত্থাৰং উপসঙ্কমিত্ৱা ৱন্দিত্ৱা একমন্তং নিসীদিত্ৱা এতমত্থং পুচ্ছি. সত্থা, ‘‘আনন্দ, পুৰিসাজানীযো নাম সব্বত্থ নুপ্পজ্জতি, উজুকতো পন তিযোজনসতাযামে ৱিত্থাৰতো অড্ঢতেয্যসতে আৱট্টতো নৱযোজনসতপ্পমাণে মজ্ঝিমপদেসট্ঠানে উপ্পজ্জতি. উপ্পজ্জন্তো চ পন ন যস্মিং ৱা তস্মিং ৱা কুলে উপ্পজ্জতি, খত্তিযমহাসালব্ৰাহ্মণমহাসালকুলানং পন অঞ্ঞতৰস্মিংযেৱ উপ্পজ্জতী’’তি ৱত্ৱা ইমং গাথমাহ –

১৯৩. ‘‘দুল্লভো পুৰিসাজঞ্ঞো, ন সো সব্বত্থ জাযতি;

যত্থ সো জাযতী ধীৰো, তং কুলং সুখমেধতী’’তি.

তত্থ দুল্লভোতি পুৰিসাজঞ্ঞো হি দুল্লভো, ন হত্থিআজানীযাদযো ৱিয সুলভো, সো সব্বত্থ পচ্চন্তদেসে ৱা নীচকুলে ৱা ন জাযতি, মজ্ঝিমদেসেপি মহাজনস্স অভিৱাদনাদিসক্কাৰকৰণট্ঠানে খত্তিযব্ৰাহ্মণকুলানং অঞ্ঞতৰস্মিং কুলে জাযতি. এৱং জাযমানো যত্থ সো জাযতি ধীৰো উত্তমপঞ্ঞো সম্মাসম্বুদ্ধো, তং কুলং সুখমেধতীতি সুখপ্পত্তমেৱ হোতীতি অত্থো.

দেসনাৱসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.

আনন্দত্থেৰপঞ্হৱত্থু সত্তমং.