১০. খণিককথাৱণ্ণনা

৯০৬-৯০৭. ইদানি খণিককথা নাম হোতি. তত্থ যস্মা সব্বসঙ্খতধম্মা অনিচ্চা, তস্মা একচিত্তক্খণিকাযেৱ. সমানায হি অনিচ্চতায একো লহুং ভিজ্জতি, একো চিৰেনাতি কো এত্থ নিযামোতি যেসং লদ্ধি, সেয্যথাপি পুব্বসেলিযাপৰসেলিযানং; তে সন্ধায একচিত্তক্খণিকাতি পুচ্ছা সকৱাদিস্স, পটিঞ্ঞা ইতৰস্স. চিত্তে মহাপথৱীতিআদীসু তেসং তথা সণ্ঠানং অপস্সন্তো পটিক্খিপতি. চক্খাযতনন্তিআদি ‘‘যদি সব্বে একচিত্তক্খণিকা ভৱেয্যুং, চক্খাযতনাদীনি চক্খুৱিঞ্ঞাণাদীহি সদ্ধিংযেৱ উপ্পজ্জিত্ৱা নিৰুজ্ঝেয্যু’’ন্তি চোদনত্থং ৱুত্তং. ইতৰো পন অন্তোমাতুকুচ্ছিগতস্স ৱিঞ্ঞাণুপ্পত্তিং সন্ধায পটিক্খিপতি, পৱত্তং সন্ধায লদ্ধিৱসেন পটিজানাতি. সেসমেত্থ উত্তানত্থমেৱাতি. তেন হি একচিত্তক্খণিকাতি যস্মা নিচ্চা ন হোন্তি, তস্মা একচিত্তক্খণিকাতি অত্তনো ৰুচিযা কাৰণং ৱদতি. তং অৱুত্তসদিসমেৱাতি.

খণিককথাৱণ্ণনা.

বাৱীসতিমো ৱগ্গো.