๔. อนุโมทนวตฺตกถา

๓๖๒. อิทฺธํ อโหสีติ เอตฺถ อิธธาตุยา วฑฺฒนตฺถํ ปฏิกฺขิปนฺโต อาห ‘‘สมฺปนฺนํ อโหสี’’ติ. สงฺฆตฺเถเร นิสินฺเนติ สมฺพนฺโธ. อนุเถเร อนุโมทนตฺถาย นิสินฺเนติ โยชนา. สงฺฆตฺเถเรน อชฺฌิฏฺเฐปีติ สมฺพนฺโธ. อนุโมทโก วทตีติ สมฺพนฺโธ. อนุ ปุนปฺปุนํ, ปจฺฉา วา ทายเก ธมฺมกถาย โมเทตีติ อนุโมทโก. ‘‘คจฺฉถา’’ติ สเจ วทติ อนุโมทโกติ โยชนา. ตสฺสาติ อนุโมทกสฺส. มนุสฺสา กาเรนฺตีติ สมฺพนฺโธ. ‘‘เอเกนา’’ติ ปทํ ‘‘กาเรนฺตี’’ติ ปเท การิตกมฺมํ. ตสฺสาติ การิตภิกฺขุสฺส. อนุโมทนโตติ อนุโมทนการณา. อุปนิสินฺนกถาติ อุปสมีเป นิสินฺนานํ กถิยติ เอตายาติ อุปนิสินฺนกถา. อนุโมทนายาติ อนุโมทนตฺถาย. อชฺฌิฏฺโฐวาติ สยํ อชฺฌิฏฺโฐ เอว. เอตฺถาติ อนุโมทนวตฺถุสฺมึ. ‘‘สญฺชาตวจฺโจ’’ติ อิมินา วจฺโจ สญฺชาโต อิมสฺสาติ วจฺจิโตติ กตฺวา สญฺชาตตฺเถ อิต ปจฺจโยติ ทสฺเสติ.