๒๑๐. วรยาจนกถา

๓๓๗. กตํ ภตฺตกิจฺจํ เยนาติ กตภตฺตกิจฺโจ, ตสฺมึ สตีติ สมฺพนฺโธ. วุตฺตนเยเนวาติ ราหุลวตฺถุมฺหิ (มหาว. อฏฺฐ. ๑๐๕) วุตฺตนเยเนว. อิทํ วตฺถนฺติ อิทํ สิเวยฺยกํ วตฺถํ, อุปฺปนฺนนฺติ สมฺพนฺโธ. ‘‘ตาวา’’ติ อชฺฌาหริตพฺโพ. เอตฺถนฺตเรติ เอตสฺมึ วตฺถุปฺปนฺนกาลมชฺเฌ. โกจิ ภิกฺขูติ สมฺพนฺโธ. เตนาติ ปํสุกูลิกเหตุนา. อยนฺติ ชีวโก. คหปติจีวรนฺติ เอตฺถ คหปตีนํ จีวรนฺติ อตฺถํ ปฏิกฺขิปนฺโต อาห ‘‘คหปตีหิ ทินฺนํ จีวร’’นฺติ. วตฺถทานานิสํสปฏิสํยุตฺตายาติ ‘‘วตฺถโท โหติ วณฺณโท’’ติอาทิกาย (สํ. นิ. ๑.๔๒) วตฺถทานสฺส อานิสํเสน ปฏิสํยุตฺตาย. วิจฺฉาวเสน วุตฺโต ‘‘อิตรีตเรนา’’ติ สพฺพนามสทฺโท อนิยมตฺโถติ อาห ‘‘อปฺปคฺเฆนปิ มหคฺเฆนปิ เยน เกนจี’’ติ. ปาวาโรติ อุตฺตราสงฺโค. โส หิ ปารุปนตฺถาย วริยติ อิจฺฉิยตีติ ปาวาโรติ วุจฺจติ. ‘‘กปฺปาสาทิเภโท’’ติ อิมินา ตสฺส สรูปํ ทสฺเสติ. ปกติโกชวเมวาติ ปกติยา ภิกฺขูนํ สารุปฺปํ โกชวเมว. โสฬสนาฏกิตฺถีนํ ฐตฺวา นจฺจโยคฺยตฺตา มหตี ปิฏฺฐิ เอตสฺสาติ มหาปิฏฺฐิยํ, ตเมว โกชวํ มหาปิฏฺฐิยโกชวํ. ตสฺส กิร โลมานิ จตุรงฺคุลาธิกานิ โหนฺติ.