๒๐๙. สมตฺตึสวิเรจนกถา

๓๓๖. กึปนาติ เอตฺถ กึสทฺโท อนิยมตฺโถ. ลูโข กึ, น ลูโข กินฺติ หิ อตฺโถ. ‘‘สิเนหปานํ ปน เตเมตี’’ติ จ ‘‘กโรตี’’ติ จ สมฺพนฺโธ. สพฺพตฺถาติ สกลกาเย. สิราติ กณฺฑรา. อยนฺติ ชีวโก. โอฬาริกโทสหรณตฺถนฺติ โอฬาริกสฺส โทสสฺส อปนยนตฺถํ. ปกตตฺเตติ ปกติสงฺขาเต สภาเว สตีติ สมฺพนฺโธ. ภควา ภนฺเตติ โยชนา. กุโตติ กสฺส สนฺติกา. วฏฺฏติ นุ โขติ จินฺเตสีติ โยชนา. ตโตติ จินฺตนโต. โสโณติ โกฬิวีสโสโณ, ภุญฺชตีติ สมฺพนฺโธ. ตโตติ โสณสฺส สนฺติกา. ตสฺสาติ โสณสฺส. โสติ โสโณ. เถรสฺสาติ โมคฺคลฺลานตฺเถรสฺส. อิทํ ‘‘ปตฺต’’นฺติปเท สามี, ‘‘อทาสี’’ติ ปเท สมฺปทานํ. อญฺญํ ปิณฺฑปาตนฺติ สมฺพนฺโธ.

ราชาปิ โข ภุญฺชิตุกาโม อโหสีติ สมฺพนฺโธ. ยญฺจ สุชาตา อทาสิ, ยญฺจ ปรินิพฺพานกาเล จุนฺโท กมฺมารปุตฺโต, ภาชนคเตสุ ทฺวีสุเยว เตสุ ปิณฺฑปาเตสุ เทวตา โอชํ ปกฺขิปนฺตีติ โยชนา. อญฺเญสูติ ทฺวีหิ ปิณฺฑปาเตหิ อญฺเญสุ. อิจฺฉนฺติ รุจึ. โสติ พิมฺพิสาโร ราชา. ตเววาติ ตุยฺหเมว. ตนฺติ ภควโต วจนํ. ราชา อกาสีติ สมฺพนฺโธ. เตติ อสีติกุลปุตฺตสหสฺสา. เอตทตฺถเมวาติ โสณสฺส อรหตฺเต ปติฏฺฐาปนตฺถเมว, น รญฺโญ อนุคฺคหตฺถนฺติ อธิปฺปาโย.