๒๐๘. สิเวยฺยกทุสฺสยุคกถา

๓๓๕. สิวถิกนฺติ สิวา ชมฺพุกา กุณปขาทนตฺถาย อาคนฺตฺวา ติฏฺฐนฺติ เอตฺถาติ สิวฏฺฐํ, ตเทว สิวถิกํ, อิมินา สิวถิกายํ อุปฺปนฺนํ สิเวยฺยกํ ถิกสทฺทสฺส โลปํ กตฺวาติ ทสฺเสติ. ตตฺถาติ อุตฺตรกุรูสุ. ตนฺติ มตํ. หตฺถิโสณฺฑกสกุณาติ หตฺถิลิงฺควิหงฺคมา. เต หิ หตฺถิโน โสณฺโฑ วิย โสณฺโฑ เอเตสุ อตฺถีติ หตฺถีโสณฺฑกา, เต จ เต สกุณา เจติ หตฺถิโสณฺฑกสกุณาติ วุจฺจนฺติ. รญฺโญ อาหรนฺตีติ รญฺโญ อตฺถาย, สนฺติกํ วา อาหรนฺติ. อิทนฺติ สิเวยฺยกํ ทุสฺสยุคํ. สิวิรฏฺเฐ วายิตํ สิเวยฺยกนฺติ จ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘อถวา’’ติอาทิ. เตนาติ การเณน. ‘‘สิเวยฺยกนฺติ…เป… วทนฺตี’’ติ โปราณา อาหูติ โยชนา.