๒๐๗. ปชฺโชตราชวตฺถุกถา

๓๓๔. วิจฺฉิกสฺส ชาโตติ วิจฺฉิกสฺส การณา ชาโต, วิจฺฉิกํ ปฏิจฺจ ชาโตติ อตฺโถ. สพฺพิ จ เภสชฺชํ วิจฺฉิกานํ ปฏิกูลํ โหตีติ โยชนา. ปญฺญาสโยชนิกาติ เอตฺถ ณิกปจฺจยสฺส คนฺตุํ สมตฺถตฺเถ ปวตฺตภาวํ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘คนฺตุํ สมตฺโถ โหตี’’ติ. อสฺส รญฺโญติ จนฺทปชฺโชตนามกสฺส อสฺส รญฺโญ. หตฺถินีเยวาติ ภทฺทวติกา นาม หตฺถินีเยว. วีสโยชนสตนฺติ วีสาธิกํ โยชนสตํ.

ภุญฺชิตุํ นิสินฺนสฺส เอกสฺส กุลปุตฺตสฺส ทฺวาเรติ โยชนา. ตสฺสาติ กุลปุตฺตสฺส, อาโรเจสีติ สมฺพนฺโธ. โสติ กุลปุตฺโต, ‘‘อาหรา’’ติ อาณาเปสีติ สมฺพนฺโธ. อิตโรติ ปุริโส. ตนฺติ ปตฺตํ. ยตฺถ ยตฺถาติ ยสฺมึ ยสฺมึ ภเว. ตตฺถ ตตฺถ วาหนสมฺปนฺโน โหมีติ โยชนา. โสติ ปุริโส. ปชฺโชโต นาม อยํ ราชา ชาโตติ โยชนา.

สพฺพึ ปาเยตฺวาติ อิทํ อุปลกฺขณมตฺตนฺติ ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘สพฺพิญฺจ ปาเยตฺวา’’ติอาทิ. สพฺพิญฺจ ปาเยตฺวา, ปริจารกานํ อาหาราจาเร วิธิญฺจ อาจิกฺขิตฺวาติ อตฺโถ. โอลุมฺเปตฺวาติ ลุปิธาตุ โอทหนตฺโถติ อาห ‘‘โอทหิตฺวา’’ติ. วิเรเจสีติ อุทฺธญฺจ อโธ จ วิเรเจสิ.