๑๑๐. ปญฺจนฺนํ อปฺปหิเตปิ อนุชานนกถา

๑๙๓. ปเคว ปหิเตติ อิมินา ‘‘อปหิเตปิ คนฺตพฺพ’’นฺติ เอตฺถ ปิสทฺทสฺส สมฺภาวนตฺถํ ทสฺเสติ. ปญฺจนฺนํ สหธมฺมิกานํ สนฺติกํ คนฺตพฺพภาวสฺส การณํ วิภชิตฺวา ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘ภิกฺขุ คิลาโน โหตี’’ติอาทิ. ทสหีติ ‘‘สงฺโฆ กมฺมํ กตฺตุกาโม โหติ, กตํ วา สงฺเฆน กมฺมํ โหตี’’ติ อิทํ องฺคํ เอกํ กตฺวา ทสหิ. นวหีติ ปริวาสารหํ อปเนตฺวา นวหิ. จตูหีติ คิลานอนภิรติกุกฺกุจฺจทิฏฺฐิคตอุปฺปนฺนสงฺขาเตหิ จตูหิ. อิติ อิเมหิ ฉหีติ โยชนา. สามเณรสฺสปิ ฉหีติ เอตฺถ ฉนฺนํ สรูปํ วิตฺถาเรตฺวา ทสฺเสนฺโต อาห ‘‘อาทิโต’’ติอาทิ. ตํ สุวิญฺเญยฺยเมว. สามเณริยา สนฺติกํ ปญฺจหิ คนฺตพฺพนฺติ โยชนา. ปรโตติ ปรสฺมา, ปรสฺมึ วา. อนฺธกฏฺฐกถายํ วุตฺตนฺติ สมฺพนฺโธ. เย ญาตกา วา เย อญฺญาตกา วา อตฺถิ, เตสมฺปีติ โยชนา. ตนฺติ วจนํ.