๑๐. กณฺหทินฺนตฺเถรคาถา

๑๗๙. ‘‘อุปาสิตา สปฺปุริสา, สุตา ธมฺมา อภิณฺหโส;

สุตฺวาน ปฏิปชฺชิสฺสํ, อญฺชสํ อมโตคธํ.

๑๘๐. ‘‘ภวราคหตสฺส เม สโต, ภวราโค ปุน เม น วิชฺชติ;

น จาหุ น จ เม ภวิสฺสติ, น จ เม เอตรหิ วิชฺชตี’’ติ.

… กณฺหทินฺโน เถโร….

วคฺโค ตติโย นิฏฺฐิโต.

ตสฺสุทฺทานํ –

อุตฺตโร ภทฺทชิตฺเถโร, โสภิโต วลฺลิโย อิสิ;

วีตโสโก จ โย เถโร, ปุณฺณมาโส จ นนฺทโก;

ภรโต ภารทฺวาโช จ, กณฺหทินฺโน มหามุนีติ.