๒๑๔. ปุณฺณนทีชาตกํ (๒-๗-๔)

๑๒๗. ปุณฺณํ นทึ เยน จ เปยฺยมาหุ, ชาตํ ยวํ เยน จ คุยฺหมาหุ;

ทูรํ คตํ เยน จ อวฺหยนฺติ, โส ตฺยาคโต [ตฺยาภโต (สฺยา. ก.) ปเหฬิคาถาภาโว มนสิ กาตพฺโพ] หนฺท จ ภุญฺช พฺราหฺมณ.

๑๒๘. ยโต มํ สรตี ราชา, วายสมฺปิ ปเหตเว;

หํสา โกญฺจา มยูรา จ [หํสโกญฺจมยูรานํ (ก. อฏฺฐ. ปาฐนฺตรํ)], อสตีเยว ปาปิยาติ.

ปุณฺณนทีชาตกํ จตุตฺถํ.