๑๙๓. จูฬปทุมชาตกํ (๒-๕-๓)

๘๕. อยเมว สา อหมปิ [อหมฺปิ (สี. สฺยา. ปี.), อหสฺมิ (ก.)] โส อนญฺโญ, อยเมว โส หตฺถจฺฉินฺโน อนญฺโญ;

ยมาห ‘‘โกมารปตี มม’’นฺติ, วชฺฌิตฺถิโย นตฺถิ อิตฺถีสุ สจฺจํ.

๘๖. อิมญฺจ ชมฺมํ มุสเลน หนฺตฺวา, ลุทฺทํ ฉวํ ปรทารูปเสวึ;

อิมิสฺสา จ นํ ปาปปติพฺพตาย, ชีวนฺติยา ฉินฺทถ กณฺณนาสนฺติ.

จูฬปทุมชาตกํ ตติยํ.