౬. థపతిసుత్తవణ్ణనా

౧౦౦౨. (వితానం కాయానం కాలనకాయ, కారణస్స ఉపగతానం సాతపరియా సిజ్ఝతి. తత్థ కాయపరిపజ్ఝాయముఖేన తన్తిం ఠపేసి భగవా. న హి పస్సథ నమత్థేహి కరణే నిరత్థకో పితి వత్తతి. ‘‘నియతత్తా’’తి వుత్తం. తమేవ నియమం ‘‘మజ్ఝిమపదేసేయేవా’’తి అవధారణేన విభావేతి. మహామణ్డలచారికం చరన్తోపి మజ్ఝిమపదేసస్స అన్తన్తేనేవ చరతి. తత్థ చ వినేయ్యజనస్స సమోసరణతా మత్తపనవాచమహత్థసుపనన్తి.) [ఏత్థన్తరే పాఠో అసుద్ధో దుస్సోధనీయో చ, సుద్ధపాఠో గవేసితబ్బో.] అరుణుట్ఠాపనమ్పి తత్థేవ హోతి. పచ్చన్తపదేసే పన దూరే వినేయ్యజనా హోన్తి, తత్థ గన్త్వా మగ్గఫలేసు పతిట్ఠాపేత్వా తతో పచ్చాగన్త్వా మజ్ఝిమపదేసే ఏవ వాసం ఉపగచ్ఛతి, తత్థ మనుస్సేహి కతానం కారానం మహప్ఫలభావనియమనత్థన్తి దట్ఠబ్బం. ‘‘ఆసన్నే నో భగవా’’తి ఇదం నిదస్సనమత్తన్తి దస్సేన్తో ‘‘న కేవల’’న్తి ఆదిమాహ.

సకిఞ్చనసపలిబోధనట్ఠేనాతి ఏత్థ కిఞ్చనం పలిబోధో అసమాపితకిచ్చతా, తదుభయస్స అత్థిభావేనాతి అత్థో. మహావాసేతి మహాగేహే.

ద్వేపి జనాతి ఇసిదత్తపురాణా. సితం నామ మన్దహసితం. హసితం నామ విస్సట్ఠహసితం. ముత్తచాగోతిఆదీసు యం వత్తబ్బం, తం విసుద్ధిమగ్గటీకాయం (విసుద్ధి. మహాటీ. ౧.౧౬౦) వుత్తనయేన వేదితబ్బం. సంవిభాగేతి పరస్స దానవసేన సంవిభజనే. అకతవిభాగన్తి దేయ్యధమ్మవసేన న కతవిభాగం. పుగ్గలవసేన పన ‘‘సీలవన్తేహీ’’తి వుత్తత్తా కతవిభాగమేవ మహప్ఫలతాకరణేన. తేనాహ ‘‘సబ్బం దాతబ్బమేవ హుత్వా ఠిత’’న్తి.

(ఏత్థన్తరే పాఠో అసుద్ధో దుస్సోధనీయో చ, సుద్ధపాఠో గవేసితబ్బో.)