౮. పిణ్డోల్యసుత్తవణ్ణనా

౮౦. అపకరీయతి ఏతేనాతి అపకరణం, పదం. అపకరణం పకరణం కారణన్తి అత్థతో ఏకం. తేనాహ ‘‘కిస్మిఞ్చిదేవ కారణే’’తి. నీహరిత్వాతి అత్తనో సమీపచారభావతో అపనేత్వా. తథాకరణఞ్చ ఏవమేతే ఏత్తకమ్పి అప్పటిరూపం అకత్వా ఆయతిం సమ్మా పటిపజ్జిస్సన్తీతి. లద్ధబలాతి లద్ధఞాణబలా.

ఏకద్వీహికాయాతి ఏకేకస్స చేవ ద్విన్నం ద్విన్నఞ్చ ఈహికా గతి ఉపసఙ్కమనా ఏకద్వీహికా. తేనాహ ‘‘ఏకేకో చేవ ద్వే ద్వే చ హుత్వా’’తి. పుథుజ్జనానం సముదితానం నామ కిరియా తాదిసీపి సియాతి వుత్తం ‘‘కేళిమ్పి కరేయ్యు’’న్తి. పరికప్పనవసేన సమ్మాసమ్బుద్ధం ఉద్దిస్స పేసలా భిక్ఖూపి ఏవం కరోన్తీతి.

యుగన్ధరపబ్బతాదీనం అన్తరే సీదన్తరం సముద్దం నామ. తత్థ కిర వాతో న వాయతి, పతితం యం కిఞ్చిపి సీదన్తరనదియం విలీయన్తా సీదన్తేవ, తస్మా తం పరివారేత్వా ఠితా యుగన్ధరాదయోపి సీదపబ్బతా నామ. తం సన్ధాయ వుత్తం ‘‘సీదన్తరే సన్నిసిన్నం మహాసముద్దం వియా’’తి. ఆహారహేతూతి ఆమిసహేతు సప్పితేలాదినిమిత్తం, తేసం పణామనా.

పచ్ఛిమన్తి నిహీనం. తేనాహ ‘‘లామక’’న్తి, లామకన్తో ఇధాధిప్పేతో –

‘‘మిగానం కోట్ఠుకో అన్తో, పక్ఖీనం పన వాయసో;

ఏరణ్డో అన్తో రుక్ఖానం, తయో అన్తా సమాగతా’’తి. –

ఆదీసు (జా. ౧.౩.౧౩౫) వియ. ఉలతీతి అభిచరతి. అభిసపన్తి ఏతేనాతి అభిసాపో. అభిసాపవత్థు పిణ్డోల్యం. అత్థో ఫలం వసో ఏతస్సాతి అత్థవసం, కారణం, తమ్పి తేసు అత్థి, తత్థ నియుత్తాతి అత్థవసికా.

అన్తో హదయస్స అబ్భన్తరే అనుపవిట్ఠా సోకవత్థూహి.

అభిజ్ఝాయితాతి అభిజ్ఝాయనసీలో. అభిణ్హప్పవత్తియా చేవ బహులభావేన చ బహులరాగో. పూతిభావేనాతి కుథితభావేన. బ్యాపాదో హి ఉప్పజ్జమానో చిత్తం అపగన్ధం కరోతి, న సుచిమనుఞ్ఞభావం. భత్తనిక్ఖిత్తకాకో వియాతి ఇదం భత్తట్ఠానస్స అసరణేన కాకస్స నట్ఠసతితా పఞ్ఞాయతీతి కత్వా వుత్తం, న భత్తనిక్ఖిత్తతాయ. అసణ్ఠితోతి అసణ్ఠితచిత్తో. కట్ఠత్థన్తి కట్ఠేన కత్తబ్బకిచ్చం.

పాపవితక్కేహి కతో, తస్మా తే అనవసేసతో పహాతబ్బాతి దస్సనత్థం. ద్విన్నం వుత్తత్తా ఏకో పుబ్బభాగో, ఇతరో మిస్సకోతి వత్తుం యుత్తన్తి అధిప్పాయేన ‘‘ఏత్థ చా’’తిఆది వుత్తం. ఏవం తం భావేన్తస్స నిరుజ్ఝన్తి ఏవాతి ఏకేకమిస్సకతావసేన గహేతబ్బన్తి పోరాణా. ఉపరి తిపరివట్టదేసనాయ అనిమిత్తసమాధియేవ దీపితో. తేనాహ ‘‘యావఞ్చిద’’న్తి. నిద్దోసోతి వీతరాగాదినా నిద్దోసో.

పిణ్డోల్యసుత్తవణ్ణనా నిట్ఠితా.