౧౦. దుతియఅపుత్తకసుత్తవణ్ణనా

౧౩౧. పిణ్డపాతేనాతి సహయోగే కరణవచనం. పటిపాదనం తేన సహ యోజనన్తి ఆహ ‘‘పిణ్డపాతేన సద్ధిం సంయోజేసి, పిణ్డపాతం అదాసీతి అత్థో’’తి. ‘‘పణీతభోజనం భుఞ్జిత్వా’’తి వుత్తం, పాళియం పన ‘‘కణాజకం భుఞ్జతి బిలఙ్గదుతియ’’న్తి. తం తం పవత్తితం యేభుయ్యవసేన వుత్తన్తి దట్ఠబ్బం. ఇదాని ‘‘ఇమస్స సేట్ఠిస్స కస్సచి సమణస్స వా బ్రాహ్మణస్స వా దేథా’’తి వచనం న సుతపుబ్బం, యస్మా పచ్చేకబుద్ధా నామ అత్తనో గుణానుభావేహి లోకే పాకటా సఞ్జాతా ఏవ హోన్తి, తస్మా సేట్ఠిభరియాయ ‘‘న యస్స వా తస్స వా’’తిఆది చిన్తితం. తథా హి తేసం దేన్తాపి సక్కచ్చం యేభుయ్యేన పణీతమేవ దేన్తి. నాసాపుటం పహరి అత్తనో ఆనుభావేన. సో లుద్ధతాయ ‘‘బహు వత ధఞ్ఞం మమస్సా’’తి చిత్తం సంయమేతుం సన్ధారేతుం అసక్కోన్తో.

విప్పటిసారుప్పన్నాకారం దస్సేతుం ‘‘వరమేత’’న్తిఆది వుత్తం. ‘‘ఇమస్స సమణస్స పిణ్డపాతం దేహీ’’తి వదతో న ఏకాయ ఏవ జవనవీథియా వసేన అత్థసిద్ధి. అథ ఖో తత్థ ఆదితో పవత్తజవనవారోపి అత్థి మజ్ఝే పవత్తజవనవారోపి, తం సన్ధాయాహ ‘‘పుబ్బపచ్ఛిమచేతనావసేనా’’తి. ఏకా చేతనా ద్వే పటిసన్ధియో న దేతీతి ఏత్థ సాకేతపఞ్హవసేన నిచ్ఛయో వేదితబ్బో. చుద్దసన్నం చేతనానం పుబ్బే పురేతరం కతత్తా పురాణం.

పరిగయ్హతీతి పరిగ్గహోతి ఆహ ‘‘పరిగ్గహితం వత్థు’’న్తి. అన్వాయ ఉపనిస్సాయ జీవన్తీతి అనుజీవినో. సబ్బమేతన్తి ధనధఞ్ఞాదిసబ్బం ఏతం యథావుత్తపరిగ్గహవత్థుం. నిక్ఖిప్పగామినన్తి నిక్ఖిపితబ్బతాగామినం. నిక్ఖిపితబ్బసభావం హోతీతి ఆహ ‘‘నిక్ఖిప్పసభావ’’న్తి. పహాయ గమనీయన్తి అయమేత్థ అత్థోతి ఆహ ‘‘పరిచ్చజితబ్బసభావమేవా’’తి.

దుతియఅపుత్తకసుత్తవణ్ణనా నిట్ఠితా.

దుతియవగ్గవణ్ణనా నిట్ఠితా.