౪. అచ్చయసుత్తవణ్ణనా

౨౭౦. సమ్పయోజేసున్తి అఞ్ఞమఞ్ఞం వాచసికం ఫరుసం పయోజేసుం. తేనాహ ‘‘కలహం అకంసూ’’తి, వివాదం అకంసూతి అత్థో. అతిక్కమ్మవచనన్తి వచీసంవరం అతిక్కమిత్వా వచనం. యస్మా అచ్చయే దేసియమానే తం ఖీణయతి అఞ్ఞమఞ్ఞస్స ఖమమానస్స ఖమనం పటిగ్గణ్హతో, తస్మా వుత్తం ‘‘నప్పటిగణ్హాతీతి న ఖమతీ’’తి. తుమ్హాకం వసే వత్తతు, విసేవితం అకత్వా యథాకామకరణీయో హోతు. మిత్తధమ్మో ఇధ ఉత్తరపదలోపేన ‘‘మిత్తో’’తి వుత్తోతి ఆహ ‘‘మిత్తధమ్మే’’తి. కరణవచనన్తి ‘‘మిత్తేహీ’’తి కరణవచనం భుమ్మత్థే. తేనాహ ‘‘మిత్తేసూ’’తి. యథా నిబ్బత్తసభావస్స భావతో అఞ్ఞథత్తం జరా, ఏవం మిత్తభావతో వుత్తవిపరియాయో అమిత్తధమ్మో జరాపరియాయేన వుత్తో. అగారయ్హం అనవజ్జం సబ్బసో పహీనకిలేసం. తేనాహ ‘‘ఖీణాసవపుగ్గల’’న్తి.

అచ్చయసుత్తవణ్ణనా నిట్ఠితా.