౨. ఫగ్గునసుత్తవణ్ణనా

౫౬. దుతియే సమధోసీతి సమన్తతో అధోసి. సబ్బభాగేన పరిఫన్దనచలనాకారేన అపచితిం దస్సేతి. వత్తం కిరేతం బాళ్హగిలానేనపి వుడ్ఢతరం దిస్వా ఉట్ఠితాకారేన అపచితి దస్సేతబ్బా. తేన పన ‘‘మా చలి మా చలీ’’తి వత్తబ్బో, తం పన చలనం ఉట్ఠానాకారదస్సనం హోతీతి ఆహ ‘‘ఉట్ఠానాకారం దస్సేతీ’’తి. సన్తిమాని ఆసనానీతి పఠమమేవ పఞ్ఞత్థాసనం సన్ధాయ వదతి. బుద్ధకాలస్మిఞ్హి ఏకస్సపి భిక్ఖునో వసనట్ఠానే – ‘‘సచే సత్థా ఆగచ్ఛిస్సతి, ఆసనం పఞ్ఞత్తమేవ హోతూ’’తి అన్తమసో ఫలకమత్తమ్పి పణ్ణసన్థారమత్తమ్పి పఞ్ఞత్తమేవ. ఖమనీయం యాపనీయన్తి కచ్చి దుక్ఖం ఖమితుం, ఇరియాపథం వా యాపేతుం సక్కాతి పుచ్ఛతి. సీసవేదనాతి కుతోచి నిక్ఖమితుం అలభమానేహి వాతేహి సముట్ఠాపితా బలవతియో సీసవేదనా హోన్తి.

ఫగ్గునసుత్తవణ్ణనా నిట్ఠితా.