౧౦. మానదిన్నసుత్తం

౩౯౬. తంయేవ నిదానం. తేన ఖో పన సమయేన మానదిన్నో గహపతి ఆబాధికో హోతి దుక్ఖితో బాళ్హగిలానో. అథ ఖో మానదిన్నో గహపతి అఞ్ఞతరం పురిసం ఆమన్తేసి – ‘‘ఏహి త్వం, అమ్భో పురిస…పే… న మే, భన్తే, ఖమనీయం న యాపనీయం. బాళ్హా మే దుక్ఖా వేదనా అభిక్కమన్తి, నో పటిక్కమన్తి; అభిక్కమోసానం పఞ్ఞాయతి, నో పటిక్కమోతి. ఏవరూపాయ చాహం, భన్తే, దుక్ఖాయ వేదనాయ ఫుట్ఠో సమానో కాయే కాయానుపస్సీ విహరామి ఆతాపీ సమ్పజానో సతిమా, వినేయ్య లోకే అభిజ్ఝాదోమనస్సం; వేదనాసు…పే… చిత్తే…పే… ధమ్మేసు ధమ్మానుపస్సీ విహరామి ఆతాపీ సమ్పజానో సతిమా, వినేయ్య లోకే అభిజ్ఝాదోమనస్సం. యాని చిమాని, భన్తే, భగవతా పఞ్చోరమ్భాగియాని సంయోజనాని దేసితాని, నాహం, భన్తే, తేసం కిఞ్చి అత్తని అప్పహీనం సమనుపస్సామీ’’తి. ‘‘లాభా తే, గహపతి, సులద్ధం తే, గహపతి! అనాగామిఫలం తయా, గహపతి, బ్యాకత’’న్తి. దసమం.

సీలట్ఠితివగ్గో తతియో.

తస్సుద్దానం –

సీలం ఠితి పరిహానం, సుద్ధం బ్రాహ్మణపదేసం;

సమత్తం లోకో సిరివడ్ఢో, మానదిన్నేన తే దసాతి.