౧. సబ్బసుత్తం

౨౩. సావత్థినిదానం. ‘‘సబ్బం వో, భిక్ఖవే, దేసేస్సామి. తం సుణాథ. కిఞ్చ, భిక్ఖవే, సబ్బం? చక్ఖుఞ్చేవ రూపా చ, సోతఞ్చ [సోతఞ్చేవ (?) ఏవమితరయుగలేసుపి] సద్దా చ, ఘానఞ్చ గన్ధా చ, జివ్హా చ రసా చ, కాయో చ ఫోట్ఠబ్బా చ, మనో చ ధమ్మా చ – ఇదం వుచ్చతి, భిక్ఖవే, సబ్బం. యో, భిక్ఖవే, ఏవం వదేయ్య – ‘అహమేతం సబ్బం పచ్చక్ఖాయ అఞ్ఞం సబ్బం పఞ్ఞాపేస్సామీ’తి, తస్స వాచావత్థుకమేవస్స [వాచావత్థురేవస్స (సీ. పీ.), వాచావత్థుదేవస్స (స్యా. కం.)]; పుట్ఠో చ న సమ్పాయేయ్య, ఉత్తరిఞ్చ విఘాతం ఆపజ్జేయ్య. తం కిస్స హేతు? యథా తం, భిక్ఖవే, అవిసయస్మి’’న్తి. పఠమం.