౮. అజ్ఝత్తదుక్ఖహేతుసుత్తం

౧౪౧. ‘‘చక్ఖుం, భిక్ఖవే, దుక్ఖం. యోపి హేతు యోపి పచ్చయో చక్ఖుస్స ఉప్పాదాయ, సోపి దుక్ఖో. దుక్ఖసమ్భూతం, భిక్ఖవే, చక్ఖు కుతో సుఖం భవిస్సతి…పే… జివ్హా దుక్ఖా. యోపి హేతు, యోపి పచ్చయో జివ్హాయ ఉప్పాదాయ, సోపి దుక్ఖో. దుక్ఖసమ్భూతా, భిక్ఖవే, జివ్హా కుతో సుఖా భవిస్సతి…పే… మనో దుక్ఖో. యోపి హేతు యోపి పచ్చయో మనస్స ఉప్పాదాయ, సోపి దుక్ఖో. దుక్ఖసమ్భూతో, భిక్ఖవే, మనో కుతో సుఖో భవిస్సతి! ఏవం పస్సం…పే… ‘ఖీణా జాతి, వుసితం బ్రహ్మచరియం, కతం కరణీయం, నాపరం ఇత్థత్తాయా’తి పజానాతీ’’తి. అట్ఠమం.