౭. అజ్ఝత్తానిచ్చహేతుసుత్తం

౧౪౦. ‘‘చక్ఖుం, భిక్ఖవే, అనిచ్చం. యోపి హేతు, యోపి పచ్చయో చక్ఖుస్స ఉప్పాదాయ, సోపి అనిచ్చో. అనిచ్చసమ్భూతం, భిక్ఖవే, చక్ఖు కుతో నిచ్చం భవిస్సతి…పే… జివ్హా అనిచ్చా. యోపి హేతు, యోపి పచ్చయో జివ్హాయ ఉప్పాదాయ సోపి అనిచ్చో. అనిచ్చసమ్భూతా, భిక్ఖవే, జివ్హా కుతో నిచ్చా భవిస్సతి…పే… మనో అనిచ్చో. యోపి, భిక్ఖవే, హేతు యోపి పచ్చయో మనస్స ఉప్పాదాయ, సోపి అనిచ్చో. అనిచ్చసమ్భూతో, భిక్ఖవే, మనో కుతో నిచ్చో భవిస్సతి! ఏవం పస్సం, భిక్ఖవే, సుతవా అరియసావకో చక్ఖుస్మిమ్పి నిబ్బిన్దతి…పే… జివ్హాయపి నిబ్బిన్దతి…పే… నిబ్బిన్దం విరజ్జతి; విరాగా విముచ్చతి; విముత్తస్మిం విముత్తమితి ఞాణం హోతి. ‘ఖీణా జాతి, వుసితం బ్రహ్మచరియం, కతం కరణీయం, నాపరం ఇత్థత్తాయా’తి పజానాతీ’’తి. సత్తమం.