౬. అనురుద్ధసుత్తం

౨౨౬. ఏకం సమయం ఆయస్మా అనురుద్ధో కోసలేసు విహరతి అఞ్ఞతరస్మిం వనసణ్డే. అథ ఖో అఞ్ఞతరా తావతింసకాయికా దేవతా జాలినీ నామ ఆయస్మతో అనురుద్ధస్స పురాణదుతియికా యేనాయస్మా అనురుద్ధో తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా ఆయస్మన్తం అనురుద్ధం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘తత్థ చిత్తం పణిధేహి, యత్థ తే వుసితం పురే;

తావతింసేసు దేవేసు, సబ్బకామసమిద్ధిసు;

పురక్ఖతో పరివుతో, దేవకఞ్ఞాహి సోభసీ’’తి.

‘‘దుగ్గతా దేవకఞ్ఞాయో, సక్కాయస్మిం పతిట్ఠితా;

తే చాపి దుగ్గతా సత్తా, దేవకఞ్ఞాహి పత్థితా’’తి.

‘‘న తే సుఖం పజానన్తి, యే న పస్సన్తి నన్దనం;

ఆవాసం నరదేవానం, తిదసానం యసస్సిన’’న్తి.

‘‘న త్వం బాలే విజానాసి, యథా అరహతం వచో;

అనిచ్చా సబ్బసఙ్ఖారా, ఉప్పాదవయధమ్మినో;

ఉప్పజ్జిత్వా నిరుజ్ఝన్తి, తేసం వూపసమో సుఖో.

‘‘నత్థి దాని పునావాసో, దేవకాయస్మి జాలిని;

విక్ఖీణో జాతిసంసారో, నత్థి దాని పునబ్భవో’’తి.