౨. ఉపట్ఠానసుత్తం

౨౨౨. ఏకం సమయం అఞ్ఞతరో భిక్ఖు కోసలేసు విహరతి అఞ్ఞతరస్మిం వనసణ్డే. తేన ఖో పన సమయేన సో భిక్ఖు దివావిహారగతో సుపతి. అథ ఖో యా తస్మిం వనసణ్డే అధివత్థా దేవతా తస్స భిక్ఖునో అనుకమ్పికా అత్థకామా తం భిక్ఖుం సంవేజేతుకామా యేన సో భిక్ఖు తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా తం భిక్ఖుం గాథాహి అజ్ఝభాసి –

‘‘ఉట్ఠేహి భిక్ఖు కిం సేసి, కో అత్థో సుపితేన [సుపినేన (సీ.)] తే;

ఆతురస్స హి కా నిద్దా, సల్లవిద్ధస్స రుప్పతో.

‘‘యాయ సద్ధాయ పబ్బజితో [యాయ సద్ధాపబ్బజితో (సీ. స్యా. కం.)], అగారస్మానగారియం;

తమేవ సద్ధం బ్రూహేహి, మా నిద్దాయ వసం గమీ’’తి.

‘‘అనిచ్చా అద్ధువా కామా, యేసు మన్దోవ ముచ్ఛితో;

బద్ధేసు [ఖన్ధేసు (సీ.)] ముత్తం అసితం, కస్మా పబ్బజితం తపే.

‘‘ఛన్దరాగస్స వినయా, అవిజ్జాసమతిక్కమా;

తం ఞాణం పరమోదానం [పరియోదాతం (సీ. పీ.), పరమోదాతం (స్యా. కం.), పరమవోదానం (సీ. అట్ఠ.)], కస్మా పబ్బజితం తపే.

‘‘ఛేత్వా [భేత్వా (సీ. స్యా. కం. పీ.)] అవిజ్జం విజ్జాయ, ఆసవానం పరిక్ఖయా;

అసోకం అనుపాయాసం, కస్మా పబ్బజితం తపే.

‘‘ఆరద్ధవీరియం పహితత్తం, నిచ్చం దళ్హపరక్కమం;

నిబ్బానం అభికఙ్ఖన్తం, కస్మా పబ్బజితం తపే’’తి.