౧౪. గన్ధత్థేనసుత్తం

౨౩౪. ఏకం సమయం అఞ్ఞతరో భిక్ఖు కోసలేసు విహరతి అఞ్ఞతరస్మిం వనసణ్డే. తేన ఖో పన సమయేన సో భిక్ఖు పచ్ఛాభత్తం పిణ్డపాతపటిక్కన్తో పోక్ఖరణిం ఓగాహేత్వా పదుమం ఉపసిఙ్ఘతి. అథ ఖో యా తస్మిం వనసణ్డే అధివత్థా దేవతా తస్స భిక్ఖునో అనుకమ్పికా అత్థకామా తం భిక్ఖుం సంవేజేతుకామా యేన సో భిక్ఖు తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా తం భిక్ఖుం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘యమేతం వారిజం పుప్ఫం, అదిన్నం ఉపసిఙ్ఘసి;

ఏకఙ్గమేతం థేయ్యానం, గన్ధత్థేనోసి మారిసా’’తి.

‘‘న హరామి న భఞ్జామి, ఆరా సిఙ్ఘామి వారిజం;

అథ కేన ను వణ్ణేన, గన్ధత్థేనోతి వుచ్చతి.

‘‘య్వాయం భిసాని ఖనతి, పుణ్డరీకాని భఞ్జతి;

ఏవం ఆకిణ్ణకమ్మన్తో, కస్మా ఏసో న వుచ్చతీ’’తి.

‘‘ఆకిణ్ణలుద్దో పురిసో, ధాతిచేలంవ మక్ఖితో;

తస్మిం మే వచనం నత్థి, త్వఞ్చారహామి వత్తవే.

‘‘అనఙ్గణస్స పోసస్స, నిచ్చం సుచిగవేసినో;

వాలగ్గమత్తం పాపస్స, అబ్భామత్తంవ ఖాయతీ’’తి.

‘‘అద్ధా మం యక్ఖ జానాసి, అథో మే అనుకమ్పసి;

పునపి యక్ఖ వజ్జాసి, యదా పస్ససి ఏదిస’’న్తి.

‘‘నేవ తం ఉపజీవామ, నపి తే భతకామ్హసే;

త్వమేవ భిక్ఖు జానేయ్య, యేన గచ్ఛేయ్య సుగ్గతి’’న్తి.

అథ ఖో సో భిక్ఖు తాయ దేవతాయ సంవేజితో సంవేగమాపాదీతి.

వనసంయుత్తం సమత్తం.