౧. వివేకసుత్తం

౨౨౧. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం అఞ్ఞతరో భిక్ఖు కోసలేసు విహరతి అఞ్ఞతరస్మిం వనసణ్డే. తేన ఖో పన సమయేన సో భిక్ఖు దివావిహారగతో పాపకే అకుసలే వితక్కే వితక్కేతి గేహనిస్సితే. అథ ఖో యా తస్మిం వనసణ్డే అధివత్థా దేవతా తస్స భిక్ఖునో అనుకమ్పికా అత్థకామా తం భిక్ఖుం సంవేజేతుకామా యేన సో భిక్ఖు తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా తం భిక్ఖుం గాథాహి అజ్ఝభాసి –

‘‘వివేకకామోసి వనం పవిట్ఠో,

అథ తే మనో నిచ్ఛరతీ బహిద్ధా;

జనో జనస్మిం వినయస్సు ఛన్దం,

తతో సుఖీ హోహిసి వీతరాగో.

‘‘అరతిం పజహాసి సతో, భవాసి సతం తం సారయామసే;

పాతాలరజో హి దుత్తరో, మా తం కామరజో అవాహరి.

‘‘సకుణో యథా పంసుకున్థితో [పంసుకుణ్ఠితో (క.), పంసుకుణ్డితో (సీ. స్యా. కం. పీ.)], విధునం పాతయతి సితం రజం;

ఏవం భిక్ఖు పధానవా సతిమా, విధునం పాతయతి సితం రజ’’న్తి.

అథ ఖో సో భిక్ఖు తాయ దేవతాయ సంవేజితో సంవేగమాపాదీతి.