౭. నవకమ్మికసుత్తం

౨౦౩. ఏకం సమయం భగవా కోసలేసు విహరతి అఞ్ఞతరస్మిం వనసణ్డే. తేన ఖో పన సమయేన నవకమ్మికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో తస్మిం వనసణ్డే కమ్మన్తం కారాపేతి. అద్దసా ఖో నవకమ్మికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో భగవన్తం అఞ్ఞతరస్మిం సాలరుక్ఖమూలే నిసిన్నం పల్లఙ్కం ఆభుజిత్వా ఉజుం కాయం పణిధాయ పరిముఖం సతిం ఉపట్ఠపేత్వా. దిస్వానస్స ఏతదహోసి – ‘‘అహం ఖో ఇమస్మిం వనసణ్డే కమ్మన్తం కారాపేన్తో రమామి. అయం సమణో గోతమో కిం కారాపేన్తో రమతీ’’తి? అథ ఖో నవకమ్మికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి. ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘కే ను కమ్మన్తా కరీయన్తి, భిక్ఖు సాలవనే తవ;

యదేకకో అరఞ్ఞస్మిం, రతిం విన్దతి గోతమో’’తి.

‘‘న మే వనస్మిం కరణీయమత్థి,

ఉచ్ఛిన్నమూలం మే వనం విసూకం;

స్వాహం వనే నిబ్బనథో విసల్లో,

ఏకో రమే అరతిం విప్పహాయా’’తి.

ఏవం వుత్తే, నవకమ్మికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో భగవన్తం ఏతదవోచ – ‘‘అభిక్కన్తం, భో గోతమ…పే… ఉపాసకం మం భవం గోతమో ధారేతు అజ్జతగ్గే పాణుపేతం సరణం గత’’న్తి.