౭. సుద్ధికసుత్తం

౧౯౩. సావత్థినిదానం. అథ ఖో సుద్ధికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవతా సద్ధిం సమ్మోది. సమ్మోదనీయం కథం సారణీయం వీతిసారేత్వా ఏకమన్తం నిసీది. ఏకమన్తం నిసిన్నో ఖో సుద్ధికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో భగవతో సన్తికే ఇమం గాథం అజ్ఝభాసి –

‘‘న బ్రాహ్మణో [నాబ్రాహ్మణో (?)] సుజ్ఝతి కోచి, లోకే సీలవాపి తపోకరం;

విజ్జాచరణసమ్పన్నో, సో సుజ్ఝతి న అఞ్ఞా ఇతరా పజా’’తి.

‘‘బహుమ్పి పలపం జప్పం, న జచ్చా హోతి బ్రాహ్మణో;

అన్తోకసమ్బు సఙ్కిలిట్ఠో, కుహనం ఉపనిస్సితో.

‘‘ఖత్తియో బ్రాహ్మణో వేస్సో, సుద్దో చణ్డాలపుక్కుసో;

ఆరద్ధవీరియో పహితత్తో, నిచ్చం దళ్హపరక్కమో;

పప్పోతి పరమం సుద్ధిం, ఏవం జానాహి బ్రాహ్మణా’’తి.

ఏవం వుత్తే, సుద్ధికభారద్వాజో బ్రాహ్మణో భగవన్తం ఏతదవోచ – ‘‘అభిక్కన్తం, భో గోతమ…పే… అఞ్ఞతరో చ పనాయస్మా భారద్వాజో అరహతం అహోసీ’’తి.