౧. సనఙ్కుమారసుత్తం

౧౮౨. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా రాజగహే విహరతి సప్పినీతీరే. అథ ఖో బ్రహ్మా సనఙ్కుమారో అభిక్కన్తాయ రత్తియా అభిక్కన్తవణ్ణో కేవలకప్పం సప్పినీతీరం ఓభాసేత్వా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం అభివాదేత్వా ఏకమన్తం అట్ఠాసి. ఏకమన్తం ఠితో ఖో బ్రహ్మా సనఙ్కుమారో భగవతో సన్తికే ఇమం గాథం అభాసి –

‘‘ఖత్తియో సేట్ఠో జనేతస్మిం, యే గోత్తపటిసారినో;

విజ్జాచరణసమ్పన్నో, సో సేట్ఠో దేవమానుసే’’తి.

ఇదమవోచ బ్రహ్మా సనఙ్కుమారో. సమనుఞ్ఞో సత్థా అహోసి. అథ ఖో బ్రహ్మా సనఙ్కుమారో ‘‘సమనుఞ్ఞో మే సత్థా’’తి భగవన్తం అభివాదేత్వా పదక్ఖిణం కత్వా తత్థేవన్తరధాయీతి.