౧. ఆళవికాసుత్తం

౧౬౨. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. అథ ఖో ఆళవికా భిక్ఖునీ పుబ్బణ్హసమయం నివాసేత్వా పత్తచీవరమాదాయ సావత్థిం పిణ్డాయ పావిసి. సావత్థియం పిణ్డాయ చరిత్వా పచ్ఛాభత్తం పిణ్డపాతపటిక్కన్తా యేన అన్ధవనం తేనుపసఙ్కమి వివేకత్థినీ. అథ ఖో మారో పాపిమా ఆళవికాయ భిక్ఖునియా భయం ఛమ్భితత్తం లోమహంసం ఉప్పాదేతుకామో వివేకమ్హా చావేతుకామో యేన ఆళవికా భిక్ఖునీ తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా ఆళవికం భిక్ఖునిం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘నత్థి నిస్సరణం లోకే, కిం వివేకేన కాహసి;

భుఞ్జస్సు కామరతియో, మాహు పచ్ఛానుతాపినీ’’తి.

అథ ఖో ఆళవికాయ భిక్ఖునియా ఏతదహోసి – ‘‘కో ను ఖ్వాయం మనుస్సో వా అమనుస్సో వా గాథం భాసతీ’’తి? అథ ఖో ఆళవికాయ భిక్ఖునియా ఏతదహోసి – ‘‘మారో ఖో అయం పాపిమా మమ భయం ఛమ్భితత్తం లోమహంసం ఉప్పాదేతుకామో వివేకమ్హా చావేతుకామో గాథం భాసతీ’’తి. అథ ఖో ఆళవికా భిక్ఖునీ ‘‘మారో అయం పాపిమా’’ ఇతి విదిత్వా మారం పాపిమన్తం గాథాహి పచ్చభాసి –

‘‘అత్థి నిస్సరణం లోకే, పఞ్ఞాయ మే సుఫుస్సితం [సుఫస్సితం (సీ. పీ.)];

పమత్తబన్ధు పాపిమ, న త్వం జానాసి తం పదం.

‘‘సత్తిసూలూపమా కామా, ఖన్ధాసం అధికుట్టనా;

యం త్వం కామరతిం బ్రూసి, అరతి మయ్హ సా అహూ’’తి.

అథ ఖో మారో పాపిమా ‘‘జానాతి మం ఆళవికా భిక్ఖునీ’’తి దుక్ఖీ దుమ్మనో తత్థేవన్తరధాయీతి.