౧౦. దుతియఆయుసుత్తం

౧౪౬. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా రాజగహే విహరతి వేళువనే కలన్దకనివాపే. తత్ర ఖో భగవా…పే… ఏతదవోచ –

‘‘అప్పమిదం, భిక్ఖవే, మనుస్సానం ఆయు. గమనీయో సమ్పరాయో, కత్తబ్బం కుసలం, చరితబ్బం బ్రహ్మచరియం. నత్థి జాతస్స అమరణం. యో, భిక్ఖవే, చిరం జీవతి, సో వస్ససతం అప్పం వా భియ్యో’’తి.

అథ ఖో మారో పాపిమా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘నాచ్చయన్తి అహోరత్తా, జీవితం నూపరుజ్ఝతి;

ఆయు అనుపరియాయతి, మచ్చానం నేమీవ రథకుబ్బర’’న్తి.

‘‘అచ్చయన్తి అహోరత్తా, జీవితం ఉపరుజ్ఝతి;

ఆయు ఖీయతి మచ్చానం, కున్నదీనంవ ఓదక’’న్తి.

అథ ఖో మారో పాపిమా ‘‘జానాతి మం భగవా, జానాతి మం సుగతో’’తి దుక్ఖీ దుమ్మనో తత్థేవన్తరధాయీతి.

పఠమో వగ్గో.

తస్సుద్దానం –

తపోకమ్మఞ్చ నాగో చ, సుభం పాసేన తే దువే;

సప్పో సుపతి నన్దనం, ఆయునా అపరే దువేతి.