౫. జన్తుసుత్తం

౧౦౬. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం సమ్బహులా భిక్ఖూ, కోసలేసు విహరన్తి హిమవన్తపస్సే అరఞ్ఞకుటికాయ ఉద్ధతా ఉన్నళా చపలా ముఖరా వికిణ్ణవాచా ముట్ఠస్సతినో అసమ్పజానా అసమాహితా విబ్భన్తచిత్తా పాకతిన్ద్రియా.

అథ ఖో జన్తు దేవపుత్తో తదహుపోసథే పన్నరసే యేన తే భిక్ఖూ తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా తే భిక్ఖూ గాథాహి అజ్ఝభాసి –

‘‘సుఖజీవినో పురే ఆసుం, భిక్ఖూ గోతమసావకా;

అనిచ్ఛా పిణ్డమేసనా [పిణ్డమేసానా (?)], అనిచ్ఛా సయనాసనం;

లోకే అనిచ్చతం ఞత్వా, దుక్ఖస్సన్తం అకంసు తే.

‘‘దుప్పోసం కత్వా అత్తానం, గామే గామణికా వియ;

భుత్వా భుత్వా నిపజ్జన్తి, పరాగారేసు ముచ్ఛితా.

‘‘సఙ్ఘస్స అఞ్జలిం కత్వా, ఇధేకచ్చే వదామహం [వన్దామహం (క.)];

అపవిద్ధా అనాథా తే, యథా పేతా తథేవ తే [తథేవ చ (సీ.)].

‘‘యే ఖో పమత్తా విహరన్తి, తే మే సన్ధాయ భాసితం;

యే అప్పమత్తా విహరన్తి, నమో తేసం కరోమహ’’న్తి.