౭. నదుబ్భియసుత్తం

౨౫౩. సావత్థియం. ‘‘భూతపుబ్బం, భిక్ఖవే, సక్కస్స దేవానమిన్దస్స రహోగతస్స పటిసల్లీనస్స ఏవం చేతసో పరివితక్కో ఉదపాది – ‘యోపి మే అస్స సుపచ్చత్థికో తస్సపాహం న దుబ్భేయ్య’న్తి. అథ ఖో, భిక్ఖవే, వేపచిత్తి అసురిన్దో సక్కస్స దేవానమిన్దస్స చేతసా చేతోపరివితక్కమఞ్ఞాయ యేన సక్కో దేవానమిన్దో తేనుపసఙ్కమి. అద్దసా ఖో, భిక్ఖవే, సక్కో దేవానమిన్దో వేపచిత్తిం అసురిన్దం దూరతోవ ఆగచ్ఛన్తం. దిస్వాన వేపచిత్తిం అసురిన్దం ఏతదవోచ – ‘తిట్ఠ, వేపచిత్తి, గహితోసీ’’’తి.

‘‘యదేవ తే, మారిస, పుబ్బే చిత్తం, తదేవ త్వం మా పజహాసీ’’తి [తదేవ త్వం మారిస పహాసీతి (సీ. స్యా. కం.)].

‘‘సపస్సు చ మే, వేపచిత్తి, అదుబ్భాయా’’తి [అద్రుబ్భాయ (క.)].

‘‘యం ముసా భణతో పాపం, యం పాపం అరియూపవాదినో;

మిత్తద్దునో చ యం పాపం, యం పాపం అకతఞ్ఞునో;

తమేవ పాపం ఫుసతు [ఫుసతి (సీ. పీ.)], యో తే దుబ్భే సుజమ్పతీ’’తి.