౬. కులావకసుత్తం

౨౫౨. సావత్థియం. ‘‘భూతపుబ్బం, భిక్ఖవే, దేవాసురసఙ్గామో సముపబ్యూళ్హో అహోసి. తస్మిం ఖో పన, భిక్ఖవే, సఙ్గామే అసురా జినింసు, దేవా పరాజినింసు. పరాజితా చ ఖో, భిక్ఖవే, దేవా అపాయంస్వేవ ఉత్తరేనముఖా, అభియంస్వేవ నే అసురా. అథ ఖో, భిక్ఖవే, సక్కో దేవానమిన్దో మాతలి సఙ్గాహకం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘కులావకా మాతలి సిమ్బలిస్మిం,

ఈసాముఖేన పరివజ్జయస్సు;

కామం చజామ అసురేసు పాణం,

మాయిమే దిజా వికులావకా [వికులావా (స్యా. కం. క.)] అహేసు’’న్తి.

‘‘‘ఏవం భద్దన్తవా’తి ఖో, భిక్ఖవే, మాతలి సఙ్గాహకో సక్కస్స దేవానమిన్దస్స పటిస్సుత్వా సహస్సయుత్తం ఆజఞ్ఞరథం పచ్చుదావత్తేసి. అథ ఖో, భిక్ఖవే, అసురానం ఏతదహోసి – ‘పచ్చుదావత్తో ఖో దాని సక్కస్స దేవానమిన్దస్స సహస్సయుత్తో ఆజఞ్ఞరథో. దుతియమ్పి ఖో దేవా అసురేహి సఙ్గామేస్సన్తీతి భీతా అసురపురమేవ పావిసింసు. ఇతి ఖో, భిక్ఖవే, సక్కస్స దేవానమిన్దస్స ధమ్మేన జయో అహోసీ’’’తి.