౭. పునబ్బసుసుత్తం

౨౪౧. ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన భగవా భిక్ఖూ నిబ్బానపటిసంయుత్తాయ ధమ్మియా కథాయ సన్దస్సేతి సమాదపేతి సముత్తేజేతి సమ్పహంసేతి. తే చ భిక్ఖూ అట్ఠిం కత్వా మనసి కత్వా సబ్బచేతసా సమన్నాహరిత్వా ఓహితసోతా ధమ్మం సుణన్తి. అథ ఖో పునబ్బసుమాతా యక్ఖినీ పుత్తకే ఏవం తోసేసి –

‘‘తుణ్హీ ఉత్తరికే హోహి, తుణ్హీ హోహి పునబ్బసు;

యావాహం బుద్ధసేట్ఠస్స, ధమ్మం సోస్సామి సత్థునో.

‘‘నిబ్బానం భగవా ఆహ, సబ్బగన్థప్పమోచనం;

అతివేలా చ మే హోతి, అస్మిం ధమ్మే పియాయనా.

‘‘పియో లోకే సకో పుత్తో, పియో లోకే సకో పతి;

తతో పియతరా మయ్హం, అస్స ధమ్మస్స మగ్గనా.

‘‘న హి పుత్తో పతి వాపి, పియో దుక్ఖా పమోచయే;

యథా సద్ధమ్మస్సవనం, దుక్ఖా మోచేతి పాణినం.

‘‘లోకే దుక్ఖపరేతస్మిం, జరామరణసంయుతే;

జరామరణమోక్ఖాయ, యం ధమ్మం అభిసమ్బుధం;

తం ధమ్మం సోతుమిచ్ఛామి, తుణ్హీ హోహి పునబ్బసూ’’తి.

‘‘అమ్మా న బ్యాహరిస్సామి, తుణ్హీభూతాయముత్తరా;

ధమ్మమేవ నిసామేహి, సద్ధమ్మస్సవనం సుఖం;

సద్ధమ్మస్స అనఞ్ఞాయ, అమ్మా దుక్ఖం చరామసే.

‘‘ఏస దేవమనుస్సానం, సమ్మూళ్హానం పభఙ్కరో;

బుద్ధో అన్తిమసారీరో, ధమ్మం దేసేతి చక్ఖుమా’’తి.

‘‘సాధు ఖో పణ్డితో నామ, పుత్తో జాతో ఉరేసయో;

పుత్తో మే బుద్ధసేట్ఠస్స, ధమ్మం సుద్ధం పియాయతి.

‘‘పునబ్బసు సుఖీ హోహి, అజ్జాహమ్హి సముగ్గతా;

దిట్ఠాని అరియసచ్చాని, ఉత్తరాపి సుణాతు మే’’తి.