౮. కచ్చానసుత్తం

౬౮. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన ఆయస్మా మహాకచ్చానో భగవతో అవిదూరే నిసిన్నో హోతి పల్లఙ్కం ఆభుజిత్వా ఉజుం కాయం పణిధాయ కాయగతాయ సతియా అజ్ఝత్తం పరిముఖం సూపట్ఠితాయ.

అద్దసా ఖో భగవా ఆయస్మన్తం మహాకచ్చానం అవిదూరే నిసిన్నం పల్లఙ్కం ఆభుజిత్వా ఉజుం కాయం పణిధాయ కాయగతాయ సతియా అజ్ఝత్తం పరిముఖం సూపట్ఠితాయ.

అథ ఖో భగవా ఏతమత్థం విదిత్వా తాయం వేలాయం ఇమం ఉదానం ఉదానేసి –

‘‘యస్స సియా సబ్బదా సతి,

సతతం కాయగతా ఉపట్ఠితా;

నో చస్స నో చ మే సియా,

న భవిస్సతి న చ మే భవిస్సతి;

అనుపుబ్బవిహారి తత్థ సో,

కాలేనేవ తరే విసత్తిక’’న్తి. అట్ఠమం;